Los Angeles

Op tijd opstaan vandaag. We maken in de voormiddag een Studio Tour door Warner Bros. Het is maar een kwartiertje rijden van het appartement.

Wanneer we er aankomen, worden we doorverwezen naar de parkeerverdieping specifiek voor de Studio Tour. We kunnen er met de lift naar boven en melden ons aan. Omdat we op tijd zijn, kunnen we met een vroegere tour mee. We krijgen elk een kaartje met groep A.

Tijdens het wachten nemen we een drankje bij Starbucks en bekijken de foto’s en posters die er ophangen. Interessant om de geschiedenis te zien.

Kort hierna worden we in groepen verdeeld op basis van onze kaartjes. Elk ongeveer met een persoon of 8. Als eerste kom je in een cinemazaal waar je een welkom filmpje bekijkt over wat Warner Bros in de loop der jaren bereikt heeft. Ellen DeGeneres neemt hierin de leiding en je ziet vele scènes uit films en series die ze gemaakt hebben.

Dan verwelkomt je gids je en mag je mee vertrekken naar het wagentje. We hadden geluk en konden met twee volledig vooraan zitten naast de chauffeur. Mooi zicht op alles!

De Studio Tour zelf is écht een aanrader. Wij hadden gids Tawny, een heel enthousiaste dame. We kwamen langs allerlei sets, soms moest er ook stiller gepraat worden omdat er effectief gefilmd werd. We mochten regelmatig uitstappen bij bv. een echte filmset en de lot over Batman met alle auto’s en attributen. Na de Tour mag je nog een soort “museum” zelf doorlopen en dingen doen bv. de set van Friends of The Bing Bang Theory. We waren aangenaam verrast van deze tour!

Na de Tour gingen we richting Santa Monica. We zochten naar een parking en gingen verkennen. We begonnen op de Santa Monica Pier, gingen verder op het strand. We herkenden vele dingen uit films en games.

Op de middag aten we in een beachbar in Venice. Enkele Latino’s bereidden daar verse burgers, taco’s, … niet zo goedkoop maar toen we het eten kregen: de prijs meer dan waard. Heel lekker en een gezellige locatie!

Nadien zijn we doorgewandeld langs Venice. Er hangt hier een heel andere sfeer. Mensen zijn hier veel extravaganter. In het begin was de sfeer wat raar met daklozen en vele verkopers maar in het drukkere gedeelte werd het gezellig.

We zijn nog naar de Venice Canals gegaan. Echt gek hoe dit gewoon in een woonwijk is. Heel mooi en rustig, véél minder toeristisch.

’s Avonds slenterden we nog wat over de Third Street Promenade, kochten nog een taartje bij The Cheescake Factory want een volledige maaltijd konden we niet meer op omdat we vrij laat hadden gegeten.

We zijn teruggereden naar het appartement en even op adem gekomen. Wanneer het donker was zijn we nog eens op de Walk Of Fame gaan kijken. ’s Avonds is er hier veel meer sfeer. En een stevige drukte. We kochten nog enkele souvenirs en een cola voor 1 dollar.

Onze tweede en laatste volle dag Los Angeles zat er op.

Los Angeles

We beginnen de dag rustig. Naar goede gewoonte in steden zoeken we de dichtstbijzijnde Starbucks op en naar Amerikaanse gewoonte zitten er 2 om de hoek. We gaan er rustig iets drinken. In de verte zien we het Hollywood Sign al. De Starbucks is gelegen midden in een groot Winkelcomplex midden op de Walk Of Fame.

Een logisch vervolg is dus dat we deze is gaan aflopen. We kijken naar de sterren op de grond, kijken eens bij het Chinese Theater. Wel eens leuk om gezien te hebben maar veel speciaal is er niet aan. Het is leuk om bekenden te zoeken tussen de sterren of voetafdrukken.

Zeker ook oppassen met de mensen op straat die verkleed zijn. Bij ons kwam er een zéér enthousiaste Superman rond ons hangen, ons vastpakken, verplichten voor een foto. We zeiden duidelijk nee maar toch doorgaan. Endan zei hij “10 dollars now.” , we waren gelukkig zo assertief om te zeggen dat wij geen foto wouden. “5 dollars.” , “No.” “Whatever you can give”, ‘nothing, bye now.” Hij was er niet mee gediend en later kwamen we hem nog tegen maar bij ons probeerde hij het niet meer opnieuw :p

Nadien zijn we terug naar het appartement gegaan om de auto te halen. Echt gemakkelijk zo een appartement midden in het centrum. We zijn naar de Hollywood Bowl Overlook gegaan en hadden er chance met een parkeerplaatsje. We hebben er rondgekeken op de verschillende hoogtes en maakten foto’s.

Hierna besloten we naar Beverly Hills te rijden. Als eerste stop een shoppingcentrum waar we meteen ook even goedkoop konden parkeren; Dave had dringend een riem nodig, hij was de zijne thuis vergeten en het leek wel of hij vermagerd was. Speciaal, ondanks de vele hamburgers 😉

Om de hoek zat er een Subway en daar hebben we een broodje gaan halen. We keken mensen op het terras, dure auto’s die voorbij kwamen.

Nadien zijn we de “Golden Triangle” gaan bekijken op de Rodeo Drive. We vonden een parking waarbij we de eerste uren gratis konden staan. Lang waren we toch niet van plan te blijven. Wel voel je je meteen een ster hier, de parking is een Valet Parking wat wilt zeggen dat je je auto afgeeft en zij rijden hem weg.

We keken rond tussen de dure winkels, restaurants en Dave was vooral geïnteresseerd in de ongelooflijk dure auto’s die je hier tegen komt. De ene na de andere!

Wanneer we het gezien hadden, gingen we terug naar de parking waar onze auto mooi werd voorgereden en dat allemaal gratis. Dave wou graag Downtown eens bekijken en dat zijn we dan gaan doen.

Daar de auto wegkrijgen was een andere opgave. We vonden een parking “6 dollar for a day!” en namen deze. Ik was een beetje sceptisch of het geen truc was om je binnen te lokken. Op alle plaatsen stond er reserverd for …. dus we vonden eigenlijk geen plek. We wouden buiten rijden maar de persoon die een oogje in het zeil hield, zei dat het OK was om nu ergens te parkeren ondanks dat er een naam stond. En zo deden we dat dus. Nog eens echt gevraagd of er geen boete gegeven wordt. Hij bevestigde.

We zijn Downtown een heel stuk te voet gaan verkennen. We kwamen mooie grote gebouwen tegen, een klein festival dat aan de gang was, een prachtig park waar we een verfrissing namen bij Starbucks en genoten van de locals bezig te zien. Kinderen die in het water aan het spelen waren, mensen druk bezig op laptops, …

We waren wel erg geschrokken van de vele straten vol daklozen. Straten en straten vol met tenten, karton, mensen op de straat, … dat is wel erg schrijnend hier. Ook in Hollywood liggen er heel wat. Los Angeles is de stad met de meeste daklozen, en dat zie je. Drugs en alcohol zijn grote boosdoeners maar ook mensen met psychische problemen die niet de juiste hulp krijgen waren vaak degene die op straat hingen.

Na Downtown zijn we doorgereden naar het Griffith Observatory. 10 dollar aan parking hier maar wel de moeite waard om te zien. Prachtige uitzichten over de stad en een prachtig gebouw. We genoten en namen vele foto’s.

De avond was al gevallen en we kregen honger. We besloten om opnieuw naar The Cheescake Factory te gaan omdat deze in Las Vegas zo goed was meegevallen. Deze zat in een winkelcentrum “The Grove.” onverwacht kwamen we hier dus terecht. Het was er héél gezellig. Eigenlijk een winkelstraat buiten met allerlei winkels rondom gebouwd. Ook een mooie fontein in het midden.

Bij de Factory kregen we een beeper mee, het was er druk. Ongeveer 45 min wachten tot we een tafeltje kregen; Ondertussen konden we nog tussen bepaalde winkels kijken. Er zat voor ons maar één interessante bij: een Apple Store. We keken er rustig rond, volgden de “lessen” die er werden gegeven. Ik had ook een praatje met een Amerikaans koppel die er zat met een kitten. Ze hadden hem net van vandaag. Ze deden ook meteen het kooitje open zodat ik hem kon aaien en knuffelen. Op den duur stond er een heel groepje rond en vele kinderen om te komen kijken.

Op deze manier ging de tijd snel voorbij en was het tijd om aan tafel te gaan. We aten lekker en goed. ’s Avonds was het goed afgekoeld en zochten we de warmte van het appartement op. Het was een mooie dag!

Anaheim – Los Angeles

Vandaag rijden we dieper naar Los Angeles. Vandaag staat Universal Studios op de planning. Een thema park volledig ik teken van de filmindustrie.

We frissen ons op en nemen nog een keer van het basic ontbijt. Daarna checken we uit.

Het duurt ongeveer een halfuurtje voor we er zijn. We staan in rij aan te schuiven om te parkeren. Tot we plots tot de vraag komen “nemen we een rugzak mee binnen… euhm… hebben wij onze beide rugzakken bij?!.

Nee dus. Een rugzak staat nog in het hotel. En jammer genoeg de meest waardevolle met laptop en de harde schijf met foto’s. Ik bel het hotel om ze het te laten weten. Veel aandacht geeft balie medewerker er niet aan. “We’ll check. You can pick it up whenever you want. It will be at the front desk”

We wandelen over de Citywalk maar we zijn eigenlijk te zenuwachtig om er van te genieten. Ons idee was om alles hier te doen en terug te keren maar dat plan veranderd snel. We rijden gewoon nu terug. Het is te kostbaar.

Ik vraag aan een dame in de parkeergarage of ons ticket nog geldig is later op de dag en ze bevestigd dit. We kunnen dus in en uit de garage. Mag wel voor 25 dollar aan parking. Ik bel ook nog eens naar het hotel om te zeggen dat we onderweg zijn.

Jammer genoeg komen we in de file en duurt het meer dan een uur om er te geraken. Eens daar, staat de balie medewerker buiten wat te praten. Binnen staat er ondertussen een rij van 5 man. Het is midden op uitcheck uur. Na een tiental minuten beslist hij toch binnen te komen.

Ik zeg dat het voor de rugzak is en hij stelt enkele vragen voor zeker te zijn. Welke kamer. Op welke naam. En dan toont hij de rugzak. “This yours?” , een last valt van onze schouders. Ja! We checken of alles er nog inzit en kunnen dan verder op pad.

Ook in de richting naar Universal is er file maar we maken er ons er niet druk in. Rond half 12 komen we nu écht aan.

Het is al best warm. Een dag van 32 graden maar best te doen. Eerst door de security, dan in de rij om binnen te gaan. We hebben express tickets waar we overal de rij mogen voorsteken. Ze printen niet uit dus moeten we even langs het gebouw ervoor. Daar is het even aanschuiven maar alles gaat redelijk vlot.

Als eerste doen we een Special Effects Show. Echt knap! Van mensen in brand steken tot tonen hoe ze geluid op film zetten. Heel leerrijk.

Daarna ontdekken we Springfield. Uiteraard, alles over The Simpsons. We doen er een simulatie. Écht knap gemaakt en we komen er een beetje misselijk uit, zo goed nagemaakt was de rollercoaster. We kijken nog wat rond en eten een gigantische donut.

We doen de bekende Studio Tour en die was echt wel de moeite. Leerrijk en knap. Je komt langs echte filmsets, maakt 3D simulaties mee van King Kong en The Fast and Furious en beleefd een echte tsunami in een metro. De moeite waard.

We nemen de roltrappen naar beneden en ontdekken de lower lot. Heel erg veel is hier niet te zien. Maar de nieuwe Jurasic World Ride was net geopend en dat zag je aan de drukte. We doen er enkele attracties en keren terug naar de Upper Lot.

We kijken nog de dierenshow die de moeite was. Een vogeltje was er op getraind om dollarbriefjes heen en weer te vliegen. Er passeerden honden, katten, varkens, vogels, ….

We deden nog enkele simulaties en eindigden bij de Waterworld show vol actie. De mannen daar waren niet vies om mensen nat te spuiten in de “wet zone”. Emmers water vlogen er in het publiek!

Als laatste keken we nog eens bij Harry Potter maar daar hebben we niet echt iets mee.

Op de weg naar buiten vroeg een medewerker of we nog een enquete willen doen. We werden mee naar een chique gebouw genomen en daar beantwoordde ik allerlei vragen. Over de attracties tot het personeel tot hygiëne en waar ik iets zou eten.

We slenteren nog wat over de Citywalk. Heel gezellig ’s avonds met al die lichten. Er is een danssessie bezig waar je aan kon meedoen. Wij gaan iets eten en nemen een small pizza deze keer bij Pizza Hut. Dat namen ze heel letterlijk en deze keer waren ze dan ook héél small. Ach het vulde de maag. Schrik niet van de prijzen op de Citywalk. Ze vragen nog steeds goed door.

Onze AirBnB ligt op 10 minuutjes van Universal. We waren gewaarschuwd voor smalle parkeerplaatsen en dat waren ze ook. Maar met veel manoeuvreren en langs buiten kijken lukte het met de Jeep. Het appartement zelf was heel netjes!

Helemaal ondergedompeld in de filmwereld konden we gaan slapen.

Anaheim (Disneyland)

Vandaag vroeg uit de veren om de grote massa voor te zijn bij Disneyland.

Het motel voorziet een heel basic ontbijt dat bestaat uit cereal, toast en koffie of fruitsap. Niet veel maar wel iets om je dag mee te starten.

We eten op ons gemakje en tegen 7u bestellen we een Uber. Enkel minuten later zijn we onderweg met een Koreaan naar Disney. Hij probeert het gesprek gaande te houden maar het is soms niet evident om zijn engels te verstaan. Na een kwartiertje zijn we er.

Het volk komt al goed toegestroomd. We volgen de meute tot aan de ingang. Als eerste moeten we door security. Dave had de monopod mee voor de GoPro. Deze mocht niet mee binnen en gooiden ze weg. Dat was dan de 2de monopod die we zo kwijtspeelden. 5 jaar geleden in Oostende net hetzelfde. Het ergste van al was dat er mensen waren met -uitschuifbare- tripods voor DSLR’s en dat mocht dan wel binnen. Snappen wie snappen kan.

Rond 7:30 open ze de poortjes en kan het scannen beginnen. De attracties gaan pas om 8u open maar je hebt een goede voorsprong als je al door alle checks bent.

Stipt 8u gaat alles open. We kunnen meteen op Space Mountain. (Later die dag stond er een wachtrij van 100 minuten), we doen It’s A Small World en de Matterhorn allemaal op minder dan een halfuur. Bij It’s A Small world hebben we een heel bootje voor ons alleen.

We nemen ondertussen ook fastpass tickets. Handig zo de hele wachtrij voorbij lopen. Ik raad het iedereen aan! Zeker als je weinig tijd hebt en er maar 1 dag bent.

Bij het wachten op ons tijdslot van Indiana Jones, eten we een kippenstick. Heel erg lekker! Wel duur. 10 dollar voor 2 satestokjes met elk 3-4 stukjes kip op. Maar da’s typisch pretparken. Kort daarna doen we Indiana Jones. Een heel knappe attractie!

De attracties volgen elkaar goed op. We doen er nog eentje van Toy Story waarbij we tegen elkaar op dingen schieten vanuit het karretje, eentje van Star Wars dat een simulatie is met 3D beelden en bewegingen. Deze vond Dave heel erg knap.

We ontmoeten enkele Disneyfiguren: Tinkerbell, Pooh Beer en Tijgertje. In het park zien we er nog maar de wachtrijen zijn best lang.

Rond half 2 eten we bij de Hungry Bear. Spijt dat we dit hebben genomen. Het eten was lekker maar de wachtrij enorm. Er was 1 meisje aan de kassa voor 2 rijen. Ze deed steeds iemand links, dan iemand rechts. En jammer genoeg voor ons waren er animatoren van een zomerkamp die niet slimmer waren dan voor elk kind apart te bestellen en op dat moment ook nog aan elk kind moesten vragen wat ze wouden. De rij werd echt irritant. Een Brit is er op gaan spreken of de persoon aan de kassa niet even alle bestellingen samen kon nemen van hen ipv steeds nog de andere kant er tussen te nemen. We hebben er denk ik drie kwartier staan wachten.

Nadien hebben we nog enkele kleine attracties gedaan. Hier vroeg zijn heeft geloond, we hebben bijna alles kunnen doen. Rond half 4 zijn we naar Disney California Adventure gegaan, het park over het klassieke Disneyland.

Hier hebben we maar enkele attracties gedaan waaronder een over Ariel en het grote reuzerad. De wachttijden waar hier enorm en ook fastpassen waren ofwel op, ofwel voor pas uren later.

We waren ook moe en besloten om nog enkele souvenirs te kopen en naar het hotel te gaan.

Het was een gezellige dag in the happiest place on earth.

Kingman – Anaheim

Wat een zalig bed. Dit hotel in Kingman is écht aan te raden! Na rustig wakker te worden, kunnen we aansluiten aan het ontbijt. Ruime keuze uit warme gerechten en eieren, brood en bagels, zelf wafels maken, yoghurt met allerlei toevoegingen, fruit, … een mooi aanbod! We eten onze buikjes rond en gaan verder op pad. Het is vandaag de langste reisdag van de hele reis.

We kijken in Kingman nog even rond in het Historic District waar ook een oude stoomtrein staat en enkele typische route 66 dingen. Nadien rijden we verder.

We rijden op de Sitgreave Pass verder richting Oatman. Onderweg stoppen we bij (wat wij denken) een scenic uitzichtpunt is. Dat is het ook, maar overal staan ook herdenkingen en kleine ‘graven’ verspreid van overledenen. Kindertekeningen, teksten, foto’s, … het is heel aangrijpend om te zien. Het is er muisstil.

Na deze kronkelende bergweg komen we aan in Oatman. Een soort ghost-dorpje waar de ezels nog vrij loslopen. We kijken er een tijdje rond, het is een leuke stop op de route 66!

Wanneer we Needles passeren, stoppen we even bij de McDonalds om een Large (liter) cola te kopen voor 1 dollar en we nemen elk een ijsje. De cola is zelfs free refill, wat de prijs nog meer absurd maakt.

We gaan verder op pad naar Roy’s Motel en Café. Online werd dit aangeraden als een interessante stop. Wanneer we er aankwamen, vonden we er niks aan. Er is niets meer te eten, de wc’s zijn niet wat het moet zijn en de gasprijzen zijn gigantisch hoog. Er staat enkel een route 66 sign op de baan waar je wat foto’s kunt nemen. Een echte tegenvaller, geen stop waard!

Hoe meer we koers maken richting Joshua Tree National Park, hoe donkerder het wordt. Wanneer we aankomen bij het Visitor Center is het windstil en pikdonker. Enkele minuten later begint het met bakken uit de lucht te vallen, barst er een hels onweer los. Iedereen schuilt. Volgens de Rangers is het nog veilig om in het park te gaan. Rustig rijden, voldoende water en als het hard begint te regenen aan de kant gaan. We twijfelen. Plots gaan alle gsm’s af met een Amber Alert: Flash Flood Warning in onze omgeving. We beslissen om Joshua Tree voor een volgende reis te houden en het risico niet te nemen. En maar goed ook… na 10 minuten rijden, staan de straten compleet blank, liggen de zandzakjes overal klaar, staan er kegels waar men beter niet rijdt, rukt het leger uit. We rijden plots midden in een Flash Flood. Een hele ervaring!

Gelukkig rijden we richting het goede weer. Achter ons blijft het donker. We komen in de drukte van Los Angeles. Al bij al valt het verkeer heel goed mee, Antwerpen is véél drukker. Hier gaat iedereen dezelfde snelheid en is minder gehaast.

We stoppen onderweg nog bij een In’n Out Burger om voor de eerste keer deze burger te testen. Iedereen is er vol lof over. Het menu telt welgeteld 3 burgers om uit te kiezen. Het meisje achter de kassa vraagt of we al bij hen geweest zijn, we zeggen dat het onze eerste keer is. Ze wenst ons proficiat en geeft ons “kroontjes” van de keten. Wat later volgt het eten. De burgers zijn écht zo goed als ze zeggen. Vers, smaakvol!

Na in totaal 2,5u te rijden sinds Joshua Tree komen we aan bij ons goedkoopste motel van de reis. Het is een typisch motel dat je in films zou zien. Het volk dat er rondhangt is redelijk “raar” en er gebeuren oa drugsdeals. We hebben met niemand problemen maar voelen ons toch niet 100% veilig. De kamer zelf is ruim, maar kon properder. Voor de prijs kon je ook niet veel verwachten.

We nemen nog een zwem, proberen wat TV te kijken maar veel zenders zijn er niet. Uiteindelijk gaan we tamelijk vroeg slapen om fris te zijn om morgen naar Disneyland te gaan.

Grand Canyon – Kingman

– De foto’s volgen nog voor voorafgaande en deze blogs. Staan al op de backup, volgen zodra er tijd is om op de computer te gaan. –

Het was een speciale nacht, na de wind van gisteren hebben we nu de regen in de Grand Canyon meegemaakt. De hele nacht heeft het op en af hard en zacht geregend. Maar binnen in onze tent lagen we lekker droog: goed tentje!

’s ochtends was het wel een hele opgave om alles op te ruimen, alles was nat. Gelukkig was het de laatste dag kamperen. Overbodige dingen hebben we weggegooid en zo kwam er ook ineens heel wat plaats vrij in de valies. Goed voor souvenirs 😉 we nemen enkel de tent mee terug, de matras en dergelijke hebben we achtergelaten.

We zijn nog een chocomelk gaan halen in de koffiecorner in de Yavapai Lodge.De vermoedelijke jobstudenten deden het wel goed maar waren héél traag. Ze konden de stroom aan mensen niet bijhouden. Eens we ons drankje hadden, was het wel echt in orde.

Daarna hebben we nog kort rondgekeken in de Grand Canyon maar hadden gewoon zin om door te rijden. We zouden vandaag en morgen grotendeels over de route 66 rijden.

Onze eerste stop was het plaatsje Williams. Op en top Amerikaans en je merkt dat alles draait op het tourisme. Het is wel eens leuk om er door te wandelen. Allerlei kleine winkeltjes, de al iets grotere met souvenirs waar overal het bekende logo “route 66” op staat. Ze zijn hier ook duidelijk voor het openbaar dragen van een wapen. Overal wordt er reclame van gemaakt en ook aan de kassa stond een echte “cowboy” met plat accent en zijn geweer aan de broek.

De volgende stop was Seligman. Een dorpje dat nog meer leeft van tourisme dan het vorige. Hier is er 1 straat met allerlei souvenir winkels en foto spots. We eten iets bij Roadrunners en bekijken enkele souvenir winkels.

Bij één bepaald kopen we iets. De man doet met iedereen een babbel en straalt echt iets uit. Hij heeft ook een hele verzameling aan auto’s en oude moto’s. Dave was in de wolken.

Aan de kassa staat er een jongen Dave een hele tijd aan te staren. Na enige tijd zegt hij “Hey, has anyone ever told you, you look like …. from Arrow?” , we schudden onze hoofden en zijn verbaasd. De naam die hij zei is me ontgaan. De man aan de kassa maakt nog een grapje “at least he didn’t say you look like Kermit the frog”. We lachen, betalen en gaan verder.

We rijden verder en zien het in de verte heel donker worden en regenen met onweer. Hoe meer we rijden, hoe kouder het wordt. Op enkele tientallen minuten zakt de temperatuur met 15 graden. We komen even in een hagelbui terecht. Heel bizar hoe het voor ons donker is en achter ons stralend blauwe hemel en zon.

Dan is onze volgende stop Hackberry. Letterlijk 1 grote souvenir winkel helemaal aangekleed in de gepaste stijl. Er is veel te zien. Een oude bar, een plafond vol geld, en heel interessant ingerichte wc’s! We kijken er een hele tijd rond.

Buiten de store zitten we even op een schommelbank. Voor de winkel zit een man gitaar te spelen. We genieten en luisteren naar “just the two of us”.

Daarna rijden we door naar ons hotel in Kingman. We hebben er een prachtig ruime kamer! Een zalig groot bed, een zithoek, bureau, hoekje met ijskast en een mooie badkamer. Het voelt als ons eigen appartementje. Buiten is er een zwembad en dat testen we meteen.

Na een tijdje zwemmen is het ook hier aan het onweren. We beslissen iets te gaan eten en kiezen voor Pizza Hut. We nemen kippenboutjes en medium pizza’s. Wat ze hier medium noemen is voor ons écht LARGE. Als het niet groter is. We nemen bijna een hele pizza mee. Als we de rekening betalen zijn we bijna zeker dat er iets vergeten is, zo goedkoop! Maar we kunnen het niet meer achterhalen.

‘S avonds doen we het rustig: foto’s op de computer zetten, tv kijken (Deal or No deal), wat blog bijwerken.

Monument Valley – Grand Canyon

Het was een nacht om nooit te vergeten. Toen we zeiden dat er in Zion veel vind was, hadden we nooit kunnen denken wat dit in Monument Valley zou zijn! Moest onze tent niet vastgepint zijn, waren we mee gaan vliegen. Tuinstoelen vlogen in het rond, schoenen hadden een andere plaats gekregen.

Door pas laat in slaap te vallen was ik door het uur geslapen dat ik wou opstaan voor de prachtige zonsopkomst. Even een domper maar het uitzicht bleef prachtig.

Daarna kwam de volgende ervaring: douchen in een zelfgemaakte buitendouche door de Navajo’s. Het was even zoeken hoe alles werkte. De tuinslang gaan opendraaien aan hun huis, de propaanfles opendraaien voor warm water en dan douchen in de houten structuur. Eigenlijk wel knap gemaakt! Vlug afdrogen want het water bleef lopen zolang je niet terug ging naar het huis en de pomp terug dichttrok.

We deden nog een wandeling op hun persoonlijke trail met uitzicht op Monument Valley. Brownie volgde ons maar we wisten niet zeker of hij buiten het domein mocht dus deden voorzichtig het hekje toe. Brownie wist duidelijk beter en ondanks zijn oude pootjes, sprong hij over het hek en volgde ons mooi aan de voet. Hij toonde steeds de weg en bleef netjes bij ons. Hij huppelde van schaduw naar schaduw, liet zich soms in de bloemen vallen: gekke Brownie! Op de terugweg wist hij duidelijk waar zijn thuis was, zodra hij het hek zag, hup: in vogelvlucht erover en weg was hij op het domein!

We bedankten de mensen nog en vertrokken dan richting de Grand Canyon. Onderweg zijn we in Kayenta gestopt om heel lekker te ontbijten bij “The Blue Coffeepot”, ook een restaurant gerund door Navajo’s. Het was zo goedkoop en zo lekker!

Over lang uitgestrekte wegen rijden we door tot aan de Grand Canyon. We stoppen als eerste bij de Desert View Tower. Na een korte plaspauze gebeurd het ondenkbare: Dave had op de camera een mislukte foto willen wissen en wiste per ongeluk het volledige schijfje met alle foto’s van de afgelopen dagen. Op de campings hadden we nog niet de kans gehad om deze over te zetten.

We waren even in paniek maar wisten dat er mogelijkheden zijn om een SD kaartje te herstellen. Alleen was er daar WIFI en een programma voor nodig. En dat was hier niet meteen te vinden. De camera mocht nu niet gebruikt worden om niets van gegevens te overschrijven.

We besloten om de uitzichtpunten te komen doen als de camera in orde was. Dus reden we door naar het centrum. We stopten bij museums, hotels, winkels,… maar nergens vonden we (sterk genoeg) een wifi signaal.

Onderweg zijn we gestopt bij de camping om onze tent op te zetten op een hele mooie plek. Het was in de verte aan het onweren.

Iemand zei om op de algemene pc in een hotel te proberen en dat deden we. Dit ging idd sneller en we konden het programma downloaden. We drukten op installeren en poef: wachtwoord vereist. Dave ging de man achter de balie halen. “No can’t do that, that’s ICT, we don’t know that….”, zo dichtbij en toch niet! Hij gaf de tip om naar de bibliotheek te gaan: die zouden het snelste netwerk hebben.

En zo waren we -in gietende regen- opweg naar de bibliotheek. We vertelden ons probleem en de oudere dame was meteen bereid te helpen. Ze zette ons in een kamertje apart en wenste ons geluk.

De wifi was idd sterk en het lukte om op de eigen computer een programma te downloaden. We zagen alle gewiste foto’s! … en om ze terug te halen mochten we betalen voor de “Pro” versie. Even een duur grapje maar dat hadden we over de foto’s. En zo werd het eind goed al goed. Pfiew!!

En zo waren we onderweg om de uitzichtpunten eindelijk te doen met enige vertraging. Het was ook opgeklaard. Onderweg stond iedereen stil en al gauw zagen we waarom: een hele familie Mule Deers wandelde op de weg van het ene bos naar het andere. Ze kwamen héél dicht!

We deden alle uitzichtpunten en het uitzicht was elke keer prachtig. We maakten veel foto’s. -ook met de camera ;-)-.

Op de terugweg zagen we opnieuw enkele Mule Deer. Het leek wel alsof ze op die plek woonden.

We zijn iets gaan eten in de Bright Angel Lodge. Ze waren vriendelijk maar het eten was geen topper. We hebben al beter gegeten en voor minder geld. Ach de magen waren gevuld!

We genoten nog even van het uitzicht hier en reden dan verder naar de camping. Voor 2,5 dollar konden we 5 minuten douchen. De douches waren proper. Dave had alweer geluk: er lag een token op de grond bij hem in de cabine en jawel! Een gratis douche voor hem.

‘S avonds genoten we nog wat op de camping en gingen slapen.