Mammoth Lakes – Death Valley

Het was zoals verwacht een koude nacht. We hebben toch wat liggen bibberen maar gelukkig hadden we extra dekentjes bij en die hebben deugd gedaan. We staan rond 6u op en gaan richting de douches. Het is er erg rustig. Wanneer ik even mijn gerief neerleg om naar het toilet te gaan, vraagt een meisje mij of het stoort dat ze haar haren zou drogen. Tuurlijk niet antwoord ik. Ongelooflijk dat ze het zelfs vraagt, “ze wou niet storen” zei ze zelf.

Na opgefrist te zijn, pakken we de tent terug in en de dingen die we in de bearbox hebben gezet. Alles gaat redelijk snel. We krijgen het al goed in de vingers die tent op en af zetten. We ruimen de auto nog wat op met dingen die weg mogen. Onze melk heeft ook in de koelbox de verschillen in warmte niet overleeft. Verder gooien we nog een verzameling aan lege flesjes weg.

Dan vertrekken we vanuit Mammoth ongeveer rond 7:45. We rijden door tot Bishop waar we ontbijten bij een Denny’s. Dat is een Amerikaanse, vaak 24/7 diner. De bediening gebeurd door Christopher. We nemen elk een menu wat voordelig uit komt. Er zit refill koffie bij en fruitsap. Dat fruitsap was ongelooflijk lekker! De koffie is anders als bij ons, maar nog wel te drinken. Toen kwam het eten… het was zoveel dat het zelfs op twee borden kwam. Daar hadden we ons niet op voorzien. We doen goed ons best maar ik vraag toch mijn pancakes in een doggybag voor later.

Daarna rijden we verder. We komen langs Lone Pine en wat later bij de Alabama Hills. We doen er een korte route over de Turtle Creek Road. Een mooie weg tussen het “potato shaped” landschap.

De weg wordt stilaan meer eindeloos en verlaten. We zijn op weg richting Death Valley en dat merk je. Onze eerste stop is de Rainbow Canyon. We maken een korte wandeling tot boven. Ik had al een vermoeden dat dit de plek is waar men straaljagers kan spotten. Dave gelooft er niet veel van. We zien twee Amerikanen helemaal voorbereid in zonwerende kledij, massa’s water, stoeltjes, verrekijkers, camera’s bij de hand. Ik spreek hen aan en vraag of het voor de straaljagers is. Ze bevestigen en beginnen eindeloos te vertellen. Het is heel interessant. Soms zitten er ze er met massa’s mensen. Soms zien ze wel 20-30 straaljagers voorbij gaan, soms ook maar 4 op een hele dag. Het is heel random. We komen te weten dat deze canyon de bijnaam Star Wars Canyon draagt onder piloten.

Dan rijden we verder op de verlaten wegen. Het wordt steeds heter. Om 13:15 meten we 106 graden (41°c), om 13:45 112 graden en het hoogste dat we zien en voelen vandaag is 123 graden oftewel 50 graden Celcius. Gigantisch warm!

We bezoeken volgende uitzichtpunten: Mesquite Flat Sand Dunes, Furnance Creek, Devil’s Golf Corse, Badwater Basin en de Artist’s Palette Drive. Het is letterlijk aankomen, parkeren, uitstappen voor enkele foto’s en het te bekijken en vliegensvlug terug de auto in met airco. Het is gewoon niet te doen om langer dan 5 minuten buiten te zijn!

We beslissen om tamelijk vroeg naar het hotel te gaan voor een ontspannende avond. Rond kwart voor 7 komen we aan. We checken ons in en zoeken de kamer. Het is een erg mooie en ruime kamer met twee bedden en een terras dat kijkt op het meer met eenden. Het hotel zelf is precies één groot museum van op en top Kitch. Het brengt een heel aparte sfeer met zich mee. In het hotel zit een mini casino (we zijn tenslotte net de staat Nevada binnen gekomen) en er is ook een zalig zwembad dat we ’s avonds bij zonsondergang getest hebben. We eten bij Jack’s Café een burger en nemen een deugddoende frisse cola.

’s avonds zwemmen we nog wat en ontspannen op de kamer. Het was een mooie maar héél warme dag.

Yosemite – Mammoth Lakes

Wanneer we wakker zijn, beginnen we onze tent in te pakken. Het gaat allemaal tamelijk vlot. We maken onze bearbox leeg waar alles eetbaar of iets met geur zoals zeep in zat.

Vandaag gaan we doorrijden naar een volgende plaats: Mammoth Lakes. Dit gaat via de Tioga Pass. Een weg die maar enkele maanden op een jaar open is door de sneeuwval. Dit jaar is hij geopend op 1 juli.

We starten zoals gewoonlijk met een drankje bij de coffee corner. Onderweg maken we een praatje met twee amerikanen en hun honden. Één van de honden lag lekker te rollen in het zand op de parking met zijn 4 poten omhoog. Prachtig om te zien!

We kijken nog eens in het winkeltje en kopen een souvenirtje.

Daarna starten we aan de Tioga Pass. We moeten even hard op de rem staan omdat er hertjes oversteken. We hebben er nu bij ons bezoek aan Yosemite toch al heel wat gezien!

We volgen de slingerende weg en al gauw snappen we waarom deze weg zo een pareltje is. Het is echt een knappe weg om te rijden. We stoppen regelmatig voor foto’s. De eerste echte bezienswaardigheid is Tuolumme Grove: een plaats waar je grote Sequoia bomen kunt bekijken. Na wat rond te kijken en een plaspauze te nemen, beslissen we van de wandeling niet te doen. We hebben al bomen gezien en na de wandeling van gisteren doen we het liever wat rustiger aan. Het zit toch wel in de benen!

Het volgende punt dat we passeren is Olmsted Point. Een prachtige uitkijk plaats. Hier maken mensen ook stenen torentjes, en ook ik heb mijn torentje achtergelaten. We maken vele foto’s hier.

Als we bij Tenaya Lake aankomen vallen onze monden open van verbazing. Wat een locatie! We parkeren ons, nemen wat snacks mee en kiezen ons een plaatsje uit. Ondertussen maken we een time laps met de GoPro.

Een ruststop hebben we bij Tuolumme Meadows. Een uitgestrekte vlakte waar vele wandelingen mogelijk zijn en ook een camping is. We eten er een lekkere burger.

We komen voorbij een schattig dorpje Lee Vining. We kijken er wat rond in winkeltjes.

Daarna rijden we een lange tijd verder door mooie landschappen. Onze volgende stop is Bodie. Hier moeten we eerst 3 miles hobbelen over een onverharde weg. Alles in de auto gaat heen en weer maar gelukkig is onze Cherokee er op voorzien met zijn 4×4. In no time staan we aan de inkom.

De jongen, we vermoeden een jobstudent, lacht en spreekt Dave aan over zijn T-shirt van Fallout “ha, I like your shirt!”. We betalen elk 8 dollar inkom en parkeren. We maken kennis met de oude gebouwen. Ongeveer 5 procent er van is nog echt. Alle voorwerpen die in de huizen zijn uitgestald zijn op het domein gevonden maar wel geplaatst door Rangers om “mooi” te ogen.

Zo komen we voorbij een oude school, café, kerk, huizen, …. wel eens knap om te zien! Je loopt ook over een boerderij en de koeien lopen gewoon los rondom je. (Dit zou iets voor jou zijn hé mama? ;-)).

Dave vond een “binnenweg” over een beekje. Hij maakte een grote sprong en was erover. Ik zag hout van de ene naar de andere kant liggen dus dacht het slim aan te pakken. Tot ik plots tot boven mijn knieën in het water zat…. 😂 ach dat hadden we dan ook gehad. Ik maakte mij vlug wat schoon en gingen verder.

Rond 17u vertrekken we. We rijden lang alleen op de autostrade. En heel gek: op de autostrade zijn er hier kruispunten, waar anderen moeten opletten of ze kunnen opdraaien op de autostrade of oversteken terwijl je bij 100 per uur voorbij raast. Ondanks dit rare zicht, gaat het verkeer in Amerika gewoon veel vlotter als in België. Mensen zijn niet zo haastig of opgejaagd.

We komen aan bij de Mono Lake. Een gigantisch Lake dat in de loop der jaren verkleint is door water te pompen. Men wilt het terug herstellen naar een vorige grootte. Het is een bijzonder meer omdat het een gigantisch zoutgehalte heeft waardoor er zich Tufa’s hebben gevormd. Een soort gesteente. We kijken hier nog wat rond en wandelen terug naar de auto.

Plots merkt Dave dat hij zijn zonnebril vergeten is (hoe kan het ook anders, hij verliest ze overal :p). Hij loopt even helemaal terug. En een geluk: hij lag nog waar hij geweest was!

We zien een mooie maan opkomen tussen de bergen. Het is bijna volle maan. Wat ook wilt zeggen dat het niet heel lang meer duurt voor het donker is.

We maken vaart naar de volgende camping en om 19:45 komen we daar aan. We checken in en rijden naar ons plekje. Wat een mooie en gezellige camping! Veel kleinschaliger als Yosemite.

In no time staat onze tent op en zit het eten in de bearbox.

Ik ga onze was al eens doen in de wasserette. Het was even zoeken hoe alles werkte maar het is gelukt. Enkel hadden we te weinig quarters. Ik ben bij een gezin op een kampplaats vlakbij gaan vragen om enkele briefjes te wisselen. Ze deden dit zonder enig probleem. Ik doe nadien nog een praatje met hen en aai hun mooie hond een tijdje.

Na de was en de droog, gaan we slapen. Er is best wel wat wind en het gaat koud worden (4 graden). Benieuwd naar de nacht….

Yosemite dag 2

We starten de dag rustig met een douche. Het is er heel erg rustig. Wanneer we opweg zijn naar de Half Dome Village komen we een hertje tegen. Het wandelt gewoon rustig de straat over en staat wat te kijken op het voetpad naar mensen en auto’s. Daarna wandelt het rustig verder.

Stipt 7u gaat het restaurant open en ga ik bestellen. Dave had de “Half Dome Bundle (9,50 dollar)” met eieren, spek, gravy. Ik ging voor de “Junior Breakfast Bundle (6 dollar)” maar zelfs dat was veel. 2 pancakes en een ei met spek. Alleszins: het was erg lekker en voor die prijs gigantisch veel.

Daarna maken we ons klaar om aan de grote hike te beginnen. We gaan de Four Mile Trail en de Panorama Trail combineren. We pakken onze rugzakken in met noodzakelijke dingen en vooral water, héél veel water. En Gatorade, een soort sportdrank waar ze hier gek op zijn. Dan gaan we achter onze kampeerplaats over de beek naar de bushalte. Het is eventjes rijden, ongeveer een 30 minuten maar ondertussen zien we vanalles in Yosemite. Op de bus stapt er een oudere vrouw van rond de 70 op. Ze is mooi opgemaakt maar heeft haar wandelschoenen aan. Ze is aan het vertellen dat ze de Mist Trail gaat doen (die wij ook zullen doen vandaag) en ze heeft haar douchekapje er voor meegebracht zodat haar permanent niet in de war gaat liggen! Echt geweldig, die vrouw, doe het maar op haar leeftijd 😉

We stappen af bij busstop 6 en moeten eventjes langs de Swinging Bridge om naar het begin van de Trail te raken. Absoluut geen straf, 1km aan prachtige omgeving. We zien enkele Delta vliegers naar beneden vliegen en landen op het grote weiland. We zijn een beetje verkeerd gelopen maar onderweg hebben we nog mooie dingen gezien en enkele eendjes. Rond 10u starten we (eindelijk) aan de Four Mile Trail.

Gedurende 3u30 stijgen we naar 2200m hoogte. We starten op ongeveer 1200m. Dat is dus een stevige klim die we echt wel in de benen voelen. We stoppen regelmatig voor van de uitzichten te genieten. Het is absoluut geen evidente wandeling. En een grote leugen: want ze is véél langer dan 4 mile! 🙂 en op het moment dat je dénkt dat je er bent, kom je aan een bordje dat zegt dat je nog wat miles mag maken en deze gaan héél stevig omhoog en in de vlakke zon.

Rond 13:30 komen we aan op Glacier Point. Wat zijn we blij dat we er geraakt zijn! We kijken er rond, maken er foto’s en genieten van een heerlijk ijsje. Er komt een chinees koppel zitten waar wij zitten. De jongen neemt een wit doek en legt het op de houten stoel, zodat de vrouw in haar chique, bijna trouwkleedachtige jurk kan gaan zitten. Wat een zicht…. Ze kijkt ook erg neer op ons en anderen die er niet zo uitzien als haar. Die chinezen heb je ook zeker? 😉

We zoeken een toilet. Tot onze spijt zijn deze “Out of order” maar wat verder is er nog een toilet. En wat voor één…. ik had nog nooit zo een vuil toilet gezien. Letterlijk een gat in de grond, de vliegen hingen er rond te zwermen, er werd gewoon naast geplast omdat het niet te doen was…. was ik daar snel buiten!! Hier heb ik géén foto’s van, bah!

Dan starten we aan de Panorama Trail. Het was even zoeken of we nu echt op die plaats naar boven moesten maar ja hoor, eens boven splitste de weg in twee wandelingen. Bij het begin komen we een Amerikaans koppel tegen en slaan er een praatje mee. De vrouw vertelt dat dit haar lievelingswandeling is en ze hebben al alle miles die er te wandelen zijn in Yosemite, gedaan! Ze horen dat we niet van hier zijn, vragen wat dingen en ook naar waar we nog allemaal gaan. Ze wensen ons veel plezier en “happy hiking!”.

De hike is prachtig! Het gaat een hele tijd steeds bergaf. Op een bepaald moment ga je terug heel wat switchbacks moeten doen die sterk stijgen. Hier had ik het even moeilijk mee, ik had het die dag echt gehad met stijgen! Onderweg zagen we nog enkele dieren zoals eekhoorns en kleine hagedisjes, deden we een praatje met andere Amerikanen. Opmerkelijk is het, hoe ze gewoon meteen aan de praat slaan met vreemden. Heel open en vriendelijk vind ik ze.

Dan is het een stevige afdeling over stenen naar beneden. Het is een avontuurlijk stuk. Als beloning krijg je prachtige watervallen te zien.

De zon begint steeds meer te zakken en we moeten nog aan de mist trail beginnen die ons naar beneden brengt. Die hadden we toch een beetje onderschat…. zéér snel zakken, vasthouden aan de railing en nadien op goed geluk dalen en vooral niet opzij vallen! 😉

Omdat de zon is onder gegaan, blijven de mensen duidelijk bij elkaar. We zijn met een groepje van ongeveer 8 mensen die elkaar helpen met flashlights en aanmoediging. Wat waren we opgelucht dat we waren aangekomen aan de bushalte vlakbij onze camping!! Doodop!

We nemen ons gerief bij elkaar om te gaan douchen want we zijn écht vuil. ’s avonds is het blijkbaar niet ideaal om te douchen. Ik mag in de wachtrij aanschuiven. Ongeveer 5 dames voor mij. Een moeder en dochter die achter mij aansluiten, zien me en de vrouw zegt: “So, you’ve been hiking too I see! ;)”, we doen een praatje over welke hikes we gedaan hebben. En al gauw is het aan mij. Dave daarin tegen kon meteen de douche in, en was er even snel weer uit. Het was er ’s avonds een zéér vuile boel: gorgelen, vloeistoffen in de douche waarvan je twijfelt of ze dààr wel thuis horen, braken, … een tip: ga dus ’s ochtends douchen!

Maar wel trots dat we het gedaan hebben. Zouden we het nog opnieuw doen? Hmmm… de combinatie mss niet meer nee. 🙂 maar het was een unieke ervaring!

Om 23u vallen we in een diepe slaap, op naar een nieuwe dag!

Yosemite

De eerste nacht in onze tent is redelijk goed gegaan, ik had het erger verwacht! Gaan plassen betekent klaarwakker zijn en dus staan we rond half 6 op.

We organiseren ons wat om kennis te gaan maken met de douches en rijden er naar toe. Onderweg staat er een Spaans koppeltje te zwaaien. Ze moeten ergens naar toe voor een hike en vragen of ze mee kunnen rijden. Onze auto zit tamelijk vol maar ze passen zich er vlug bij. We rijden tot de parking. Ze gaan hun eigen weg en bedanken ons nog. Dan naar de douches. Daar aangekomen zien we dat de balie dicht is. Een meisje dat ons passeert zegt: “oh you don’t need the office, you can just go if you have your things, it’s for towels”. Hadden wij geluk: we hadden onze handdoeken en washandjes al mee met een klein pakketje met reisformaatzeepjes. We gingen elk onze kant op: vrouwen links, mannen rechts. De douches vielen veel beter mee dan gedacht! Uiteraard zijn slippers nodig in algemene douches maar er was zelfs (goede) zeep en shampoo voorzien in massaformaat in de douchehokken.

Verfrist plannen we verder de dag bij een lekkere chocolademelk en koffiekoek uit de Coffee corner in Half Dome Village. Vermits we verwacht worden om 10u aan de balie, gaat onze grote wandeling vandaag niet. Daarvoor moesten we vroeger vertrekken. We beslissen de plannen van onze twee dagen Yosemite om te draaien.

Als eerste gaan we de buurt rond het Yosemite Visitor Center verkennen. Dit is de iets “duurdere” buurt met een hotel, diner, supermarkt, … we verkennen alles. Een mooi museum over Yosemite, we kijken in de supermarkt en neuzen al eens tussen de souvenirs. Al vlug is het kwart voor 10 en gaan we terug naar de kamping. Om stipt 10u checken we ons in. De ranger maakt wat grapjes over beren en vraagt of ons accent Hollands is.

Eens op onze kamping maken we de rugzakken klaar om te hiken en doen we de wandelschoenen aan. We springen over het beekje achter onze kampeerplek en wandelen naar de dichtstbijzijnde bushalte. Dit is halte nr. 16 die stopt bij de Mist Trail. Wij stappen een halte later af voor de Mirror Lake Trail. Een heel mooie en leuke wandeling van 2 miles. (3.2 km). Onderweg komen we prachtige uitzichten tegen.

Rond 13u komen we terug aan in half dome village na nog wat wandelen. We stoppen bij de pizza corner. Een gigantische wachtrij maar ongelooflijk lekker!

Daarna maken we ons klaar voor onze “tweede” wandeling naar Sentinel Dome. Vol goede moed rijden we er naar toe. Na enige tijd merken we dat we helemaal verkeerd zijn. Buiten Yosemite ligt er dus ook een zone dat Sentinel Dome heet…. er begon ons een belletje te rinkelen toen we een “no trespassing” Hong. Heel wat kilometers voor niets gereden en tijd verloren. Maar we hebben wel mooie omgevingen gezien dat wel,

We drinken nog een chocomelk bij de coffee corner en gaan naar de kamping. Al snel vallen beide ogen dicht ….

San Francisco – Yosemite

Met heel wat vertraging volgen de blogs. In natuurparken is er gewoonweg geen verbinding en bartrage wifi. Gewoon puur genieten van de natuur! (Foto’s volgen nog)

Ja hoor, ik heb er normaal weinig last van als ik van Belgié naar Amerika ga (wel andersom) maar nu weet ik wat zo’n nachtelijke jetlag is. 2 uur na het inslapen, klaarwakker worden en vol overtuigd zijn dat het tijd is om op te staan… wat? Nog maar 01:30? Dat kan niet. Opnieuw proberen slapen. Het gebeurd nog 2 keer en om 04:45 beslist mijn lichaam dat het nu toch écht tijd is om op te staan. Dave heeft er geen last van en ligt tellens goed te slapen. Ik schrijf al wat blog, stuur een berichtje naar het thuisfront en probeer soms nog wat te soezen.

Rond 5u30 beslis ik toch maar op te staan. We nemen elk een deugddoende douche en kijken even naar het Amerikaanse nieuws. Vanaf half 7 wordt er ontbijt geserveerd en we gaan iets voor die tijd gaan kijken. Op de gang ruikt het al naar vers gebakken spekjes. We beginnen elk met een omelet met spek. Ik probeer de cornflakes eens uit en mijn oog valt op een wafelijzer. Ik vind maar niet hoe ik er aan moet beginnen. Een amerikaan zit al te smullen van een wafel en ik besluit hem te vragen hoe het moet. Zonder enige aarzeling staat hij recht, begint hij uitgebreid te vertellen en alles te tonen. “I’ve been doing it for years now!”. Enkele minuten later zit ik met een heerlijke wafel voor mij. Hij lacht nog eens en wenst ons smakelijk eten.

We herpakken onze valiezen wat praktischer en laden de auto in. Nog maar eens valt op hoe groot hij is: wat een ruimte in de koffer! We checken ons rond half 8 uit en dan kan de roadtrip echt beginnen.

Binnen enkele minuten rijden we over de prachtige San Mateo Bridge. Rondom ons overal water. Wat een zicht om te beginnen met rijden.

We vergapen ons aan de snelwegen, mooie auto’s, gigantische trucks, ranches, winkels die we onderweg tegen komen.

Na een dik uurtje staan we bij de Walmart in Tracy voor de eerste boodschappen. We nemen er de tijd voor en verkennen de winkel. Waar je ook aan denkt, de kans is zeer groot dat je het wel zult vinden! Van watermeloenen tot wapens. 😉 de prijzen vallen best mee. Sommige dingen zijn goedkoper als bij ons, andere dingen gelijk en andere dingen duurder. We hebben onze “tip” al gevonden: bananen kopen. Voor 76 cent hadden we een hele tros bananen die veel beter smaken als in België en veel groter zijn!

De ijsmachine was stuk dus stuurden ze ons door naar de 99 cents door enkele winkels verder. Overal zag je van dit soort complexen. Allerlei supermarkten, winkels en eettenten bij elkaar met een gigantische parking aan. Een openlucht shoppingcenter 😉 en geen paniek: hier in de Walmart zat er ook een McDonalds waarbij de bekers in de karretjes passen. Enkele amerikanen maakten er om 11u s ochtends al gretig gebruik van.

Dan rijden we verder. Het is ongeveer 4u rijden tot de Mariposa Grove. Onderweg ontdekken we de radio: van pure country tot een echte religieuze zender. Popliedjes over Jezus, God en geloof… het is eens wat anders!

We stoppen bij een Vista Point en genieten even van het uitzicht. Wat later komt er een vrouw naar ons en vertelt ze dat ze geen verbinding heeft in de bergen en haar GPS nu niet werkt. We vertellen dat wij er ook geen hebben en raden een niet op mobiele data rekenende GPS aan. Ze vertrouwt het toch allemaal niet en “was going back from where she came with the car and explain it”. Weg was ze.

Door prachtige slingerwegen bereiken we de Mariposa Grove van Giant Sequoias. We parkeren op de parking waar we een shuttle kunnen nemen naar de wandelroute. Op een kleine 10 minuutjes zijn we er. Wat een knappe service die shuttledienst: frequent, elektrisch, gratis, airco en een vriendelijke én grappige chauffeur. De Lijn kan er wat van leren bij ons!

Al gauw beginnen we aan de wandeling. We kiezen voor de Grizzly Giant loop trail. Een wandeling van 2-3u en 2 miles (3.2 km). We zien heel wat prachtige Sequoia bomen. Wat zijn ze groot! We hebben zelfs een hertje gespot in de bossen. Later op de wandeling komen we datzelfde hertje midden op het wandelpad tegen… helemaal niet bang van mensen. Hij neemt er een gezellig kakje bij waar iedereen op staat te kijken 😂 Verder zijn we nog eekhoorns en mooie vogels.

We volgen nog een dik uur de slingerende weg tussen de bomen en klimmen heel wat. Wat een adembenemende natuur. En toen moest het hoogtepunt nog komen. We komen aan de tunnel die je tot in de vallei brengt, ik begin bewust te filmen. Wanneer we uit de tunnel rijden, vallen onze monden letterlijk open! WAUW! Plots kijken we op Tunnel View met zicht op de berg Half Dome en watervallen. We nemen heel wat foto’s en genieten.

Nadien doen we nog een korte wandeling naar de Bridalveil Fall waarna we vaart maken naar onze camping. Er zit niemand meer bij de balie en moeten morgenvroeg om 10u even langskomen. Dat veranderd de plannen wel. We zetten onze tent op en genieten!

Het is al laat en we moeten eigenlijk nog eten. We komen een Amerikaanse vrouw tegen die uit het niets haar fietsen wilt meegeven zodat we sneller zijn. Na een praatje vertrekken we, maar het is zo donker en we vinden de weg gewoon niet, ook was bijna alles al gesloten. We brengen de fietsen beleefd terug en zeggen dat het al te laat was en te donker. Ze biedt meteen eten aan maar zeggen dat we zelf nog wat dingen hebben. Wat een gastvrijheid hebben de Amerikanen!

Moe maar voldaan gaan we voor het eerst slapen in onze tent op naar een nieuwe dag.

Brussel – Atlanta – San Francisco

Vandaag is het eindelijk dan zo ver: we vertrekken naar ons geliefde Amerika. Ondertussen voor de 3de keer! Maar dit keer mogen we er weken lang blijven en rondtrekken, de vorige keren waren een kortere citytrip naar New York.

We zijn al vroeg wakker, een uur voor onze wekkers en op het uur waarop Dave zou moeten gaan werken. We proberen nog wat te dutten maar er komt maar weinig van. We praten al over de vlucht, over wat we nog moeten klaar nemen. Uiteindelijk staan we maar op. Ik neem een ontspannende douche en Dave wordt wakker met zijn koffie. Nog een laatste opruim ronde en een kleine afwas: we kunnen het maar beter proper achter laten, toch? 😉

We controleren de laatste keer onze valiezen en wegen ze. De grootste valies blijkt toch net iets teveel te wegen met de tent enzovoorts. Wat kleine aanpassingen en de gewichten zitten binnen de marge van 23kg. De lege extra koffer blijft maar thuis dan, indien nodig kopen we er wel eentje bij. ik geef onze katten nog enkele knuffels, die lieverds ga ik toch missen. Maar er zal goed voor ze gezorgd worden.

Dan vertrekken we ruim op tijd naar Brussels Airport. Uiteindelijk hebben we last minute besloten om toch met onze eigen auto te gaan en niet met de trein. Het verschil in kostprijs was verwaarloosbaar en het was een heel stuk handiger met de grote koffers. We parkeren onze auto op Discount Parking 2 en kunnen dan op een bus wachten die ons tot aan de deur van Zaventem brengt.

De bus is er snel. Ongeveer 10 minuutjes moeten wachten en op minder dan 10 minuten stonden we al in de vertrekhal. Het inchecken was al bezig bij Delta dus sloten we aan in de rij. Al snel kwamen er enkele medewerkers de vlucht checken, een volgende onze paspoorten en dan volgden de typische vragen: wat is je eindbestemming? Heb je je bagage zelf ingepakt? Is alles van jou of heb je iets gekregen van iemand anders? Heb je poeders meer dan 350 gram bij? Wanneer vertrek je terug uit Amerika? Wat ga je doen in Amerika? Maar wel allemaal op een heel vriendelijke en ontspannen manier. Het inchecken duurde even omdat de (oudere) dame achter de balie onze boardingpassen niet correct uitgeprint kreeg. Ook de balie naast haar had problemen. Na even wachten en excuses van de dame konden we opweg naar de security van de handbagage en onszelf. Dave was meteen in orde, mijn bakje werd opzij genomen voor een extra drugs test.

Op minder dan een halfuurtje waren we door alles heen en kon het lang wachten beginnen. Onze vlucht was al met 1u35 vertraagt door een omleiding. Via de app van Delta zeggen we dat het vliegtuig uit New York kwam, dan naar Saint John’s in Canada vloog en uiteindelijk naar Brussel. We doden de tijd met wandelen door de hal, mensen kijken, een dutje.

Rond 11u komt het vliegtuig aan en zal het niet zolang meer duren nu. Onze vlucht was oorspronkelijk om 11u05, nu om 12u40. Ter compensatie heeft Delta een standje gezet met gratis knabbels en drankjes met een toch wel ruim aanbod! Een heel mooie geste vind ik. We hebben er smaak van.

Kort daarna mogen we boarden. Alles gaat zeer vlot. De vlucht begint met een speciale mededeling. Plots gaat er in de rij naast ons iemand op 1 knie en vraagt hij zijn vriendin ten huwelijk. Het hele vliegtuig klapt, het personeel vindt het geweldig en ze worden met champagne gevierd. Zo was meteen de sfeer gezet! Kort hierna volgt een snack: “biscoffs” oftewel zoals wij ze kennen: speculaasjes 😉

Daarna de maaltijd. Dave heeft een “honey glaced chicken breast with cheddar en onion mashed patatoes and yellow and orange carrots” en ik had een “tomato and mozzarella ravioli with cream sauce and spinach”. Allebei ongelooflijk lekker!

Ik ben ongelooflijk verrast van de service van Delta. Zeer attente medewerkers en oog voor detail. Bij de eerste drankenronde vroeg ik om een drankje zonder ijs, bij de tweede drankenronde gaf de Steward dit meteen “with no ice for the lady, right? ;-)”

We hebben de tijd gedood met wat films, slapen, kiekeboe spelen met het kindje achter ons en eten…. zeer veel eten. Als je van een Delta vlucht met honger komt, is het je eigen schuld! Wat een overvloed aan eten.

De overstap in Atlanta ging zeer vlot. Op 5 minuten door Customs, gevolgd door bagage afhalen, opnieuw inchecken en naar de airtrain. Op hoop en al een halfuurtje stonden we in de juiste hal. Een zeer efficiënte luchthaven, overal hulp en meteen de nodige uitleg.

het was nog even spannend om op de laatste vlucht te raken. Onze boardingpassen werden steeds geweigerd en we moesten aan de kant gaan. Wat later gebeurde hetzelfde bij nog een koppel uit België. Vermoedelijk hadden de computerproblemen van deze ochtend er toch wat mee te maken. Een hogere rang kwam wat tokkelen op de pc en begon te coderen. Na enkele malen proberen was het in orde en mochten we boarden, oef!

de laatste vlucht van 5 uur tot San Francisco hebben we vooral proberen doorslapen. Niet evident met een stevige Trump-aanhanger (rode pet inclusief) die de hele vlucht aan het duwen was. Ook was er ter hoogte van Memphis wel wat turbulentie. De piloot verplichtte tot gordels, geen verplaatsingen en ook de cabin crew mocht niet beginnen aan uit uithalen van de drankwagentjes. Gelukkig was alles redelijk snel voorbij en waren we uit uit de donkere wolken. We landden in San Francisco met een prachtige zonsondergang.

Dan mochten we onze huurauto ophalen. Jammer genoeg was de AirTrain buiten gebruik en was het even zoeken hoe we er moesten geraken. Een shuttle bracht ons er naar toe. Toen kwam de -letterlijk- BIG suprise: we mochten een Jeep Grand Cherokee meenemen met maar 2000mi op de teller. Wat een wagen! Dat wordt onze thuis voor de komende weken.

Moe maar voldaan komen we aan in ons eerste hotel: Best Western Coyote Point Inn. Ik schrijf nog even de blog af om alle indrukken te verwerken maar ook mijn oogjes gaan na 26u wakker zijn, snel dicht.

Aantal miles gereden: 7 miles

Ontlading!

Vandaag was het één van de meest spannende dagen met betrekking op deze droomreis. Om stipt 16:00u zouden de reservaties openen voor Yosemite National Park. We wouden graag een plekje op één van de campings (Upper, Lower of North Pines) maar deze zijn zéér geliefd. Het is dus een groot geluk of je bij de gelukkigen kan behoren.

Yosemite Valley

’s ochtends ben ik nog gaan werken. Alsof de weergoden er weet van hadden, straalde de zon volop vandaag. 17 graden op 15 februari is toch wel zeer uitzonderlijk. Wat een prachtige -vroege- lentedag! Genietend van het weertje, fietste ik vol spanning naar huis. Binnen een uurtje zou ik immers klaar zitten voor een kansje te maken op een plekje.

Daar zat ik dan: twee computers klaar om stipt om 16u op “continue to booking” te klikken. Mijn papa zat op zijn appartement ook klaar voor één van mijn favoriete plekjes. De seconden tikken weg… en dan is het zover! Klik!

En plots stond ik op de boekingspagina voor een plaats op de Upper Pines campground, mijn geluk kon niet op! Zo snel als ik kon, vulde ik alle betaalgegevens in terwijl het klokje wegtikte.

En daar waren de verlossende woorden: “Thank you for your order!”

Onze kampeerplaats in Yosemite

Wat een spanning, maar o zo tevreden. Nu zijn alle slaapplaatsen vastgelegd voor onze reis. Het aftellen kan beginnen!

Nog 144 dagen en 12 uur…. 😉