Los Angeles

Op tijd opstaan vandaag. We maken in de voormiddag een Studio Tour door Warner Bros. Het is maar een kwartiertje rijden van het appartement.

Wanneer we er aankomen, worden we doorverwezen naar de parkeerverdieping specifiek voor de Studio Tour. We kunnen er met de lift naar boven en melden ons aan. Omdat we op tijd zijn, kunnen we met een vroegere tour mee. We krijgen elk een kaartje met groep A.

Tijdens het wachten nemen we een drankje bij Starbucks en bekijken de foto’s en posters die er ophangen. Interessant om de geschiedenis te zien.

Kort hierna worden we in groepen verdeeld op basis van onze kaartjes. Elk ongeveer met een persoon of 8. Als eerste kom je in een cinemazaal waar je een welkom filmpje bekijkt over wat Warner Bros in de loop der jaren bereikt heeft. Ellen DeGeneres neemt hierin de leiding en je ziet vele scènes uit films en series die ze gemaakt hebben.

Dan verwelkomt je gids je en mag je mee vertrekken naar het wagentje. We hadden geluk en konden met twee volledig vooraan zitten naast de chauffeur. Mooi zicht op alles!

De Studio Tour zelf is écht een aanrader. Wij hadden gids Tawny, een heel enthousiaste dame. We kwamen langs allerlei sets, soms moest er ook stiller gepraat worden omdat er effectief gefilmd werd. We mochten regelmatig uitstappen bij bv. een echte filmset en de lot over Batman met alle auto’s en attributen. Na de Tour mag je nog een soort “museum” zelf doorlopen en dingen doen bv. de set van Friends of The Bing Bang Theory. We waren aangenaam verrast van deze tour!

Na de Tour gingen we richting Santa Monica. We zochten naar een parking en gingen verkennen. We begonnen op de Santa Monica Pier, gingen verder op het strand. We herkenden vele dingen uit films en games.

Op de middag aten we in een beachbar in Venice. Enkele Latino’s bereidden daar verse burgers, taco’s, … niet zo goedkoop maar toen we het eten kregen: de prijs meer dan waard. Heel lekker en een gezellige locatie!

Nadien zijn we doorgewandeld langs Venice. Er hangt hier een heel andere sfeer. Mensen zijn hier veel extravaganter. In het begin was de sfeer wat raar met daklozen en vele verkopers maar in het drukkere gedeelte werd het gezellig.

We zijn nog naar de Venice Canals gegaan. Echt gek hoe dit gewoon in een woonwijk is. Heel mooi en rustig, véél minder toeristisch.

’s Avonds slenterden we nog wat over de Third Street Promenade, kochten nog een taartje bij The Cheescake Factory want een volledige maaltijd konden we niet meer op omdat we vrij laat hadden gegeten.

We zijn teruggereden naar het appartement en even op adem gekomen. Wanneer het donker was zijn we nog eens op de Walk Of Fame gaan kijken. ’s Avonds is er hier veel meer sfeer. En een stevige drukte. We kochten nog enkele souvenirs en een cola voor 1 dollar.

Onze tweede en laatste volle dag Los Angeles zat er op.

Los Angeles

We beginnen de dag rustig. Naar goede gewoonte in steden zoeken we de dichtstbijzijnde Starbucks op en naar Amerikaanse gewoonte zitten er 2 om de hoek. We gaan er rustig iets drinken. In de verte zien we het Hollywood Sign al. De Starbucks is gelegen midden in een groot Winkelcomplex midden op de Walk Of Fame.

Een logisch vervolg is dus dat we deze is gaan aflopen. We kijken naar de sterren op de grond, kijken eens bij het Chinese Theater. Wel eens leuk om gezien te hebben maar veel speciaal is er niet aan. Het is leuk om bekenden te zoeken tussen de sterren of voetafdrukken.

Zeker ook oppassen met de mensen op straat die verkleed zijn. Bij ons kwam er een zéér enthousiaste Superman rond ons hangen, ons vastpakken, verplichten voor een foto. We zeiden duidelijk nee maar toch doorgaan. Endan zei hij “10 dollars now.” , we waren gelukkig zo assertief om te zeggen dat wij geen foto wouden. “5 dollars.” , “No.” “Whatever you can give”, ‘nothing, bye now.” Hij was er niet mee gediend en later kwamen we hem nog tegen maar bij ons probeerde hij het niet meer opnieuw :p

Nadien zijn we terug naar het appartement gegaan om de auto te halen. Echt gemakkelijk zo een appartement midden in het centrum. We zijn naar de Hollywood Bowl Overlook gegaan en hadden er chance met een parkeerplaatsje. We hebben er rondgekeken op de verschillende hoogtes en maakten foto’s.

Hierna besloten we naar Beverly Hills te rijden. Als eerste stop een shoppingcentrum waar we meteen ook even goedkoop konden parkeren; Dave had dringend een riem nodig, hij was de zijne thuis vergeten en het leek wel of hij vermagerd was. Speciaal, ondanks de vele hamburgers 😉

Om de hoek zat er een Subway en daar hebben we een broodje gaan halen. We keken mensen op het terras, dure auto’s die voorbij kwamen.

Nadien zijn we de “Golden Triangle” gaan bekijken op de Rodeo Drive. We vonden een parking waarbij we de eerste uren gratis konden staan. Lang waren we toch niet van plan te blijven. Wel voel je je meteen een ster hier, de parking is een Valet Parking wat wilt zeggen dat je je auto afgeeft en zij rijden hem weg.

We keken rond tussen de dure winkels, restaurants en Dave was vooral geïnteresseerd in de ongelooflijk dure auto’s die je hier tegen komt. De ene na de andere!

Wanneer we het gezien hadden, gingen we terug naar de parking waar onze auto mooi werd voorgereden en dat allemaal gratis. Dave wou graag Downtown eens bekijken en dat zijn we dan gaan doen.

Daar de auto wegkrijgen was een andere opgave. We vonden een parking “6 dollar for a day!” en namen deze. Ik was een beetje sceptisch of het geen truc was om je binnen te lokken. Op alle plaatsen stond er reserverd for …. dus we vonden eigenlijk geen plek. We wouden buiten rijden maar de persoon die een oogje in het zeil hield, zei dat het OK was om nu ergens te parkeren ondanks dat er een naam stond. En zo deden we dat dus. Nog eens echt gevraagd of er geen boete gegeven wordt. Hij bevestigde.

We zijn Downtown een heel stuk te voet gaan verkennen. We kwamen mooie grote gebouwen tegen, een klein festival dat aan de gang was, een prachtig park waar we een verfrissing namen bij Starbucks en genoten van de locals bezig te zien. Kinderen die in het water aan het spelen waren, mensen druk bezig op laptops, …

We waren wel erg geschrokken van de vele straten vol daklozen. Straten en straten vol met tenten, karton, mensen op de straat, … dat is wel erg schrijnend hier. Ook in Hollywood liggen er heel wat. Los Angeles is de stad met de meeste daklozen, en dat zie je. Drugs en alcohol zijn grote boosdoeners maar ook mensen met psychische problemen die niet de juiste hulp krijgen waren vaak degene die op straat hingen.

Na Downtown zijn we doorgereden naar het Griffith Observatory. 10 dollar aan parking hier maar wel de moeite waard om te zien. Prachtige uitzichten over de stad en een prachtig gebouw. We genoten en namen vele foto’s.

De avond was al gevallen en we kregen honger. We besloten om opnieuw naar The Cheescake Factory te gaan omdat deze in Las Vegas zo goed was meegevallen. Deze zat in een winkelcentrum “The Grove.” onverwacht kwamen we hier dus terecht. Het was er héél gezellig. Eigenlijk een winkelstraat buiten met allerlei winkels rondom gebouwd. Ook een mooie fontein in het midden.

Bij de Factory kregen we een beeper mee, het was er druk. Ongeveer 45 min wachten tot we een tafeltje kregen; Ondertussen konden we nog tussen bepaalde winkels kijken. Er zat voor ons maar één interessante bij: een Apple Store. We keken er rustig rond, volgden de “lessen” die er werden gegeven. Ik had ook een praatje met een Amerikaans koppel die er zat met een kitten. Ze hadden hem net van vandaag. Ze deden ook meteen het kooitje open zodat ik hem kon aaien en knuffelen. Op den duur stond er een heel groepje rond en vele kinderen om te komen kijken.

Op deze manier ging de tijd snel voorbij en was het tijd om aan tafel te gaan. We aten lekker en goed. ’s Avonds was het goed afgekoeld en zochten we de warmte van het appartement op. Het was een mooie dag!

Anaheim – Los Angeles

Vandaag rijden we dieper naar Los Angeles. Vandaag staat Universal Studios op de planning. Een thema park volledig ik teken van de filmindustrie.

We frissen ons op en nemen nog een keer van het basic ontbijt. Daarna checken we uit.

Het duurt ongeveer een halfuurtje voor we er zijn. We staan in rij aan te schuiven om te parkeren. Tot we plots tot de vraag komen “nemen we een rugzak mee binnen… euhm… hebben wij onze beide rugzakken bij?!.

Nee dus. Een rugzak staat nog in het hotel. En jammer genoeg de meest waardevolle met laptop en de harde schijf met foto’s. Ik bel het hotel om ze het te laten weten. Veel aandacht geeft balie medewerker er niet aan. “We’ll check. You can pick it up whenever you want. It will be at the front desk”

We wandelen over de Citywalk maar we zijn eigenlijk te zenuwachtig om er van te genieten. Ons idee was om alles hier te doen en terug te keren maar dat plan veranderd snel. We rijden gewoon nu terug. Het is te kostbaar.

Ik vraag aan een dame in de parkeergarage of ons ticket nog geldig is later op de dag en ze bevestigd dit. We kunnen dus in en uit de garage. Mag wel voor 25 dollar aan parking. Ik bel ook nog eens naar het hotel om te zeggen dat we onderweg zijn.

Jammer genoeg komen we in de file en duurt het meer dan een uur om er te geraken. Eens daar, staat de balie medewerker buiten wat te praten. Binnen staat er ondertussen een rij van 5 man. Het is midden op uitcheck uur. Na een tiental minuten beslist hij toch binnen te komen.

Ik zeg dat het voor de rugzak is en hij stelt enkele vragen voor zeker te zijn. Welke kamer. Op welke naam. En dan toont hij de rugzak. “This yours?” , een last valt van onze schouders. Ja! We checken of alles er nog inzit en kunnen dan verder op pad.

Ook in de richting naar Universal is er file maar we maken er ons er niet druk in. Rond half 12 komen we nu écht aan.

Het is al best warm. Een dag van 32 graden maar best te doen. Eerst door de security, dan in de rij om binnen te gaan. We hebben express tickets waar we overal de rij mogen voorsteken. Ze printen niet uit dus moeten we even langs het gebouw ervoor. Daar is het even aanschuiven maar alles gaat redelijk vlot.

Als eerste doen we een Special Effects Show. Echt knap! Van mensen in brand steken tot tonen hoe ze geluid op film zetten. Heel leerrijk.

Daarna ontdekken we Springfield. Uiteraard, alles over The Simpsons. We doen er een simulatie. Écht knap gemaakt en we komen er een beetje misselijk uit, zo goed nagemaakt was de rollercoaster. We kijken nog wat rond en eten een gigantische donut.

We doen de bekende Studio Tour en die was echt wel de moeite. Leerrijk en knap. Je komt langs echte filmsets, maakt 3D simulaties mee van King Kong en The Fast and Furious en beleefd een echte tsunami in een metro. De moeite waard.

We nemen de roltrappen naar beneden en ontdekken de lower lot. Heel erg veel is hier niet te zien. Maar de nieuwe Jurasic World Ride was net geopend en dat zag je aan de drukte. We doen er enkele attracties en keren terug naar de Upper Lot.

We kijken nog de dierenshow die de moeite was. Een vogeltje was er op getraind om dollarbriefjes heen en weer te vliegen. Er passeerden honden, katten, varkens, vogels, ….

We deden nog enkele simulaties en eindigden bij de Waterworld show vol actie. De mannen daar waren niet vies om mensen nat te spuiten in de “wet zone”. Emmers water vlogen er in het publiek!

Als laatste keken we nog eens bij Harry Potter maar daar hebben we niet echt iets mee.

Op de weg naar buiten vroeg een medewerker of we nog een enquete willen doen. We werden mee naar een chique gebouw genomen en daar beantwoordde ik allerlei vragen. Over de attracties tot het personeel tot hygiëne en waar ik iets zou eten.

We slenteren nog wat over de Citywalk. Heel gezellig ’s avonds met al die lichten. Er is een danssessie bezig waar je aan kon meedoen. Wij gaan iets eten en nemen een small pizza deze keer bij Pizza Hut. Dat namen ze heel letterlijk en deze keer waren ze dan ook héél small. Ach het vulde de maag. Schrik niet van de prijzen op de Citywalk. Ze vragen nog steeds goed door.

Onze AirBnB ligt op 10 minuutjes van Universal. We waren gewaarschuwd voor smalle parkeerplaatsen en dat waren ze ook. Maar met veel manoeuvreren en langs buiten kijken lukte het met de Jeep. Het appartement zelf was heel netjes!

Helemaal ondergedompeld in de filmwereld konden we gaan slapen.

Anaheim (Disneyland)

Vandaag vroeg uit de veren om de grote massa voor te zijn bij Disneyland.

Het motel voorziet een heel basic ontbijt dat bestaat uit cereal, toast en koffie of fruitsap. Niet veel maar wel iets om je dag mee te starten.

We eten op ons gemakje en tegen 7u bestellen we een Uber. Enkel minuten later zijn we onderweg met een Koreaan naar Disney. Hij probeert het gesprek gaande te houden maar het is soms niet evident om zijn engels te verstaan. Na een kwartiertje zijn we er.

Het volk komt al goed toegestroomd. We volgen de meute tot aan de ingang. Als eerste moeten we door security. Dave had de monopod mee voor de GoPro. Deze mocht niet mee binnen en gooiden ze weg. Dat was dan de 2de monopod die we zo kwijtspeelden. 5 jaar geleden in Oostende net hetzelfde. Het ergste van al was dat er mensen waren met -uitschuifbare- tripods voor DSLR’s en dat mocht dan wel binnen. Snappen wie snappen kan.

Rond 7:30 open ze de poortjes en kan het scannen beginnen. De attracties gaan pas om 8u open maar je hebt een goede voorsprong als je al door alle checks bent.

Stipt 8u gaat alles open. We kunnen meteen op Space Mountain. (Later die dag stond er een wachtrij van 100 minuten), we doen It’s A Small World en de Matterhorn allemaal op minder dan een halfuur. Bij It’s A Small world hebben we een heel bootje voor ons alleen.

We nemen ondertussen ook fastpass tickets. Handig zo de hele wachtrij voorbij lopen. Ik raad het iedereen aan! Zeker als je weinig tijd hebt en er maar 1 dag bent.

Bij het wachten op ons tijdslot van Indiana Jones, eten we een kippenstick. Heel erg lekker! Wel duur. 10 dollar voor 2 satestokjes met elk 3-4 stukjes kip op. Maar da’s typisch pretparken. Kort daarna doen we Indiana Jones. Een heel knappe attractie!

De attracties volgen elkaar goed op. We doen er nog eentje van Toy Story waarbij we tegen elkaar op dingen schieten vanuit het karretje, eentje van Star Wars dat een simulatie is met 3D beelden en bewegingen. Deze vond Dave heel erg knap.

We ontmoeten enkele Disneyfiguren: Tinkerbell, Pooh Beer en Tijgertje. In het park zien we er nog maar de wachtrijen zijn best lang.

Rond half 2 eten we bij de Hungry Bear. Spijt dat we dit hebben genomen. Het eten was lekker maar de wachtrij enorm. Er was 1 meisje aan de kassa voor 2 rijen. Ze deed steeds iemand links, dan iemand rechts. En jammer genoeg voor ons waren er animatoren van een zomerkamp die niet slimmer waren dan voor elk kind apart te bestellen en op dat moment ook nog aan elk kind moesten vragen wat ze wouden. De rij werd echt irritant. Een Brit is er op gaan spreken of de persoon aan de kassa niet even alle bestellingen samen kon nemen van hen ipv steeds nog de andere kant er tussen te nemen. We hebben er denk ik drie kwartier staan wachten.

Nadien hebben we nog enkele kleine attracties gedaan. Hier vroeg zijn heeft geloond, we hebben bijna alles kunnen doen. Rond half 4 zijn we naar Disney California Adventure gegaan, het park over het klassieke Disneyland.

Hier hebben we maar enkele attracties gedaan waaronder een over Ariel en het grote reuzerad. De wachttijden waar hier enorm en ook fastpassen waren ofwel op, ofwel voor pas uren later.

We waren ook moe en besloten om nog enkele souvenirs te kopen en naar het hotel te gaan.

Het was een gezellige dag in the happiest place on earth.

Kingman – Anaheim

Wat een zalig bed. Dit hotel in Kingman is écht aan te raden! Na rustig wakker te worden, kunnen we aansluiten aan het ontbijt. Ruime keuze uit warme gerechten en eieren, brood en bagels, zelf wafels maken, yoghurt met allerlei toevoegingen, fruit, … een mooi aanbod! We eten onze buikjes rond en gaan verder op pad. Het is vandaag de langste reisdag van de hele reis.

We kijken in Kingman nog even rond in het Historic District waar ook een oude stoomtrein staat en enkele typische route 66 dingen. Nadien rijden we verder.

We rijden op de Sitgreave Pass verder richting Oatman. Onderweg stoppen we bij (wat wij denken) een scenic uitzichtpunt is. Dat is het ook, maar overal staan ook herdenkingen en kleine ‘graven’ verspreid van overledenen. Kindertekeningen, teksten, foto’s, … het is heel aangrijpend om te zien. Het is er muisstil.

Na deze kronkelende bergweg komen we aan in Oatman. Een soort ghost-dorpje waar de ezels nog vrij loslopen. We kijken er een tijdje rond, het is een leuke stop op de route 66!

Wanneer we Needles passeren, stoppen we even bij de McDonalds om een Large (liter) cola te kopen voor 1 dollar en we nemen elk een ijsje. De cola is zelfs free refill, wat de prijs nog meer absurd maakt.

We gaan verder op pad naar Roy’s Motel en Café. Online werd dit aangeraden als een interessante stop. Wanneer we er aankwamen, vonden we er niks aan. Er is niets meer te eten, de wc’s zijn niet wat het moet zijn en de gasprijzen zijn gigantisch hoog. Er staat enkel een route 66 sign op de baan waar je wat foto’s kunt nemen. Een echte tegenvaller, geen stop waard!

Hoe meer we koers maken richting Joshua Tree National Park, hoe donkerder het wordt. Wanneer we aankomen bij het Visitor Center is het windstil en pikdonker. Enkele minuten later begint het met bakken uit de lucht te vallen, barst er een hels onweer los. Iedereen schuilt. Volgens de Rangers is het nog veilig om in het park te gaan. Rustig rijden, voldoende water en als het hard begint te regenen aan de kant gaan. We twijfelen. Plots gaan alle gsm’s af met een Amber Alert: Flash Flood Warning in onze omgeving. We beslissen om Joshua Tree voor een volgende reis te houden en het risico niet te nemen. En maar goed ook… na 10 minuten rijden, staan de straten compleet blank, liggen de zandzakjes overal klaar, staan er kegels waar men beter niet rijdt, rukt het leger uit. We rijden plots midden in een Flash Flood. Een hele ervaring!

Gelukkig rijden we richting het goede weer. Achter ons blijft het donker. We komen in de drukte van Los Angeles. Al bij al valt het verkeer heel goed mee, Antwerpen is véél drukker. Hier gaat iedereen dezelfde snelheid en is minder gehaast.

We stoppen onderweg nog bij een In’n Out Burger om voor de eerste keer deze burger te testen. Iedereen is er vol lof over. Het menu telt welgeteld 3 burgers om uit te kiezen. Het meisje achter de kassa vraagt of we al bij hen geweest zijn, we zeggen dat het onze eerste keer is. Ze wenst ons proficiat en geeft ons “kroontjes” van de keten. Wat later volgt het eten. De burgers zijn écht zo goed als ze zeggen. Vers, smaakvol!

Na in totaal 2,5u te rijden sinds Joshua Tree komen we aan bij ons goedkoopste motel van de reis. Het is een typisch motel dat je in films zou zien. Het volk dat er rondhangt is redelijk “raar” en er gebeuren oa drugsdeals. We hebben met niemand problemen maar voelen ons toch niet 100% veilig. De kamer zelf is ruim, maar kon properder. Voor de prijs kon je ook niet veel verwachten.

We nemen nog een zwem, proberen wat TV te kijken maar veel zenders zijn er niet. Uiteindelijk gaan we tamelijk vroeg slapen om fris te zijn om morgen naar Disneyland te gaan.

Grand Canyon – Kingman

– De foto’s volgen nog voor voorafgaande en deze blogs. Staan al op de backup, volgen zodra er tijd is om op de computer te gaan. –

Het was een speciale nacht, na de wind van gisteren hebben we nu de regen in de Grand Canyon meegemaakt. De hele nacht heeft het op en af hard en zacht geregend. Maar binnen in onze tent lagen we lekker droog: goed tentje!

’s ochtends was het wel een hele opgave om alles op te ruimen, alles was nat. Gelukkig was het de laatste dag kamperen. Overbodige dingen hebben we weggegooid en zo kwam er ook ineens heel wat plaats vrij in de valies. Goed voor souvenirs 😉 we nemen enkel de tent mee terug, de matras en dergelijke hebben we achtergelaten.

We zijn nog een chocomelk gaan halen in de koffiecorner in de Yavapai Lodge.De vermoedelijke jobstudenten deden het wel goed maar waren héél traag. Ze konden de stroom aan mensen niet bijhouden. Eens we ons drankje hadden, was het wel echt in orde.

Daarna hebben we nog kort rondgekeken in de Grand Canyon maar hadden gewoon zin om door te rijden. We zouden vandaag en morgen grotendeels over de route 66 rijden.

Onze eerste stop was het plaatsje Williams. Op en top Amerikaans en je merkt dat alles draait op het tourisme. Het is wel eens leuk om er door te wandelen. Allerlei kleine winkeltjes, de al iets grotere met souvenirs waar overal het bekende logo “route 66” op staat. Ze zijn hier ook duidelijk voor het openbaar dragen van een wapen. Overal wordt er reclame van gemaakt en ook aan de kassa stond een echte “cowboy” met plat accent en zijn geweer aan de broek.

De volgende stop was Seligman. Een dorpje dat nog meer leeft van tourisme dan het vorige. Hier is er 1 straat met allerlei souvenir winkels en foto spots. We eten iets bij Roadrunners en bekijken enkele souvenir winkels.

Bij één bepaald kopen we iets. De man doet met iedereen een babbel en straalt echt iets uit. Hij heeft ook een hele verzameling aan auto’s en oude moto’s. Dave was in de wolken.

Aan de kassa staat er een jongen Dave een hele tijd aan te staren. Na enige tijd zegt hij “Hey, has anyone ever told you, you look like …. from Arrow?” , we schudden onze hoofden en zijn verbaasd. De naam die hij zei is me ontgaan. De man aan de kassa maakt nog een grapje “at least he didn’t say you look like Kermit the frog”. We lachen, betalen en gaan verder.

We rijden verder en zien het in de verte heel donker worden en regenen met onweer. Hoe meer we rijden, hoe kouder het wordt. Op enkele tientallen minuten zakt de temperatuur met 15 graden. We komen even in een hagelbui terecht. Heel bizar hoe het voor ons donker is en achter ons stralend blauwe hemel en zon.

Dan is onze volgende stop Hackberry. Letterlijk 1 grote souvenir winkel helemaal aangekleed in de gepaste stijl. Er is veel te zien. Een oude bar, een plafond vol geld, en heel interessant ingerichte wc’s! We kijken er een hele tijd rond.

Buiten de store zitten we even op een schommelbank. Voor de winkel zit een man gitaar te spelen. We genieten en luisteren naar “just the two of us”.

Daarna rijden we door naar ons hotel in Kingman. We hebben er een prachtig ruime kamer! Een zalig groot bed, een zithoek, bureau, hoekje met ijskast en een mooie badkamer. Het voelt als ons eigen appartementje. Buiten is er een zwembad en dat testen we meteen.

Na een tijdje zwemmen is het ook hier aan het onweren. We beslissen iets te gaan eten en kiezen voor Pizza Hut. We nemen kippenboutjes en medium pizza’s. Wat ze hier medium noemen is voor ons écht LARGE. Als het niet groter is. We nemen bijna een hele pizza mee. Als we de rekening betalen zijn we bijna zeker dat er iets vergeten is, zo goedkoop! Maar we kunnen het niet meer achterhalen.

‘S avonds doen we het rustig: foto’s op de computer zetten, tv kijken (Deal or No deal), wat blog bijwerken.

Monument Valley – Grand Canyon

Het was een nacht om nooit te vergeten. Toen we zeiden dat er in Zion veel vind was, hadden we nooit kunnen denken wat dit in Monument Valley zou zijn! Moest onze tent niet vastgepint zijn, waren we mee gaan vliegen. Tuinstoelen vlogen in het rond, schoenen hadden een andere plaats gekregen.

Door pas laat in slaap te vallen was ik door het uur geslapen dat ik wou opstaan voor de prachtige zonsopkomst. Even een domper maar het uitzicht bleef prachtig.

Daarna kwam de volgende ervaring: douchen in een zelfgemaakte buitendouche door de Navajo’s. Het was even zoeken hoe alles werkte. De tuinslang gaan opendraaien aan hun huis, de propaanfles opendraaien voor warm water en dan douchen in de houten structuur. Eigenlijk wel knap gemaakt! Vlug afdrogen want het water bleef lopen zolang je niet terug ging naar het huis en de pomp terug dichttrok.

We deden nog een wandeling op hun persoonlijke trail met uitzicht op Monument Valley. Brownie volgde ons maar we wisten niet zeker of hij buiten het domein mocht dus deden voorzichtig het hekje toe. Brownie wist duidelijk beter en ondanks zijn oude pootjes, sprong hij over het hek en volgde ons mooi aan de voet. Hij toonde steeds de weg en bleef netjes bij ons. Hij huppelde van schaduw naar schaduw, liet zich soms in de bloemen vallen: gekke Brownie! Op de terugweg wist hij duidelijk waar zijn thuis was, zodra hij het hek zag, hup: in vogelvlucht erover en weg was hij op het domein!

We bedankten de mensen nog en vertrokken dan richting de Grand Canyon. Onderweg zijn we in Kayenta gestopt om heel lekker te ontbijten bij “The Blue Coffeepot”, ook een restaurant gerund door Navajo’s. Het was zo goedkoop en zo lekker!

Over lang uitgestrekte wegen rijden we door tot aan de Grand Canyon. We stoppen als eerste bij de Desert View Tower. Na een korte plaspauze gebeurd het ondenkbare: Dave had op de camera een mislukte foto willen wissen en wiste per ongeluk het volledige schijfje met alle foto’s van de afgelopen dagen. Op de campings hadden we nog niet de kans gehad om deze over te zetten.

We waren even in paniek maar wisten dat er mogelijkheden zijn om een SD kaartje te herstellen. Alleen was er daar WIFI en een programma voor nodig. En dat was hier niet meteen te vinden. De camera mocht nu niet gebruikt worden om niets van gegevens te overschrijven.

We besloten om de uitzichtpunten te komen doen als de camera in orde was. Dus reden we door naar het centrum. We stopten bij museums, hotels, winkels,… maar nergens vonden we (sterk genoeg) een wifi signaal.

Onderweg zijn we gestopt bij de camping om onze tent op te zetten op een hele mooie plek. Het was in de verte aan het onweren.

Iemand zei om op de algemene pc in een hotel te proberen en dat deden we. Dit ging idd sneller en we konden het programma downloaden. We drukten op installeren en poef: wachtwoord vereist. Dave ging de man achter de balie halen. “No can’t do that, that’s ICT, we don’t know that….”, zo dichtbij en toch niet! Hij gaf de tip om naar de bibliotheek te gaan: die zouden het snelste netwerk hebben.

En zo waren we -in gietende regen- opweg naar de bibliotheek. We vertelden ons probleem en de oudere dame was meteen bereid te helpen. Ze zette ons in een kamertje apart en wenste ons geluk.

De wifi was idd sterk en het lukte om op de eigen computer een programma te downloaden. We zagen alle gewiste foto’s! … en om ze terug te halen mochten we betalen voor de “Pro” versie. Even een duur grapje maar dat hadden we over de foto’s. En zo werd het eind goed al goed. Pfiew!!

En zo waren we onderweg om de uitzichtpunten eindelijk te doen met enige vertraging. Het was ook opgeklaard. Onderweg stond iedereen stil en al gauw zagen we waarom: een hele familie Mule Deers wandelde op de weg van het ene bos naar het andere. Ze kwamen héél dicht!

We deden alle uitzichtpunten en het uitzicht was elke keer prachtig. We maakten veel foto’s. -ook met de camera ;-)-.

Op de terugweg zagen we opnieuw enkele Mule Deer. Het leek wel alsof ze op die plek woonden.

We zijn iets gaan eten in de Bright Angel Lodge. Ze waren vriendelijk maar het eten was geen topper. We hebben al beter gegeten en voor minder geld. Ach de magen waren gevuld!

We genoten nog even van het uitzicht hier en reden dan verder naar de camping. Voor 2,5 dollar konden we 5 minuten douchen. De douches waren proper. Dave had alweer geluk: er lag een token op de grond bij hem in de cabine en jawel! Een gratis douche voor hem.

‘S avonds genoten we nog wat op de camping en gingen slapen.

Page – Monument Valley

Ondanks de warmte van overdag is het ’s nachts goed te doen om te slapen. We hebben goed geslapen met de open tent.

Onze wekker staat om 6u want we moeten vroeg op. De tent afbreken gaat vlot en een halfuurtje later zijn we onderweg naar Ken’s Tours voor een vroege tour door de Lower Antelope Canyon.

We moesten er om 7:30 ten laatste zijn maar waren er rond 7u. We drinken nog een chocolademelk en melden ons aan. De mensen aan de balie zijn alles behalve vriendelijk. Ze begon meteen over mijn klein schoudertasje: “not allowed. Read your paper.” terwijl er mensen stonden met gigantische trekrugzakken. Daar sprak ze niet op. Braaf ging ik het in de auto leggen en nam ik enkel mijn iPhone mee voor foto’s.

We zaten netjes te wachten tot onze tour zou beginnen. Er kwam iemand vragen om hoe laat onze is. “8 uur” zeggen we. “You want to go now?”. Dat laten we ons geen twee keer zeggen en we sluiten aan. We zijn de eerste van een nieuwe groep. Uiteindelijk zijn we met 10.

We wandelen een 5 tal minuutjes richting het begin van de Canyon. Onze tourgids is Ryan, een jonge Native American die duidelijk iets teveel weed op had. De geur was sterk wanneer je achter hem liep. Maar hij gaf heel goede informatie, speelde muziek die bekend is hun cultuur, …

Dan mochten we naar beneden zakken via de trappen en ladders. Wanneer je beneden stond, is het zicht meteen adembenemend!

Ryan stelt iedereen zijn GSM’s en camera’s in voor de juiste instellingen, filters, … om de mooiste foto’s te maken. Hij vindt dit erg belangrijk omdat hij iemand is dat leert uit het visuele.

We wandelen door de Canyon en nemen wel 200 foto’s. Achter elke hoek is het mooier dan de vorige en om de 10 stappen moet je achterom kijken om dat zicht te bekijken. Echt ongelooflijk. Het is moeilijk om enkele foto’s te selecteren om hier bij te voegen.

Ryan wijst steeds naar de mooiste punten, geeft er uitleg over, vertelt over zijn cultuur en maakt regelmatig een grapje.

Rond ongeveer 9u komen we uit de Canyon. Ze gokken steeds op een uurtje in de Canyon te vertoeven maar dat werd bij ons al snel anderhalf uur. De groep voor ons was erg traag en er was een man die de hele groep ophield omdat hij altijd de perfecte shot moest hebben met zijn DSLR – waar hij niet mee kon werken -. Zowel zijn tourgids en als de onze hebben hem enkele keren moeten berispen omdat hij iedereen ophield. Maar wij genoten gewoon van de lange tijd in de Canyon.

Ryan maakte nog een groepsfoto voor we terug uit de Canyon gingen. En uit de Canyon deed hij nog een zanddemonstratie hoe het gesteente werd gevormd. Het leek wel magie! Echt knap. De tour is 300% aan te raden: dit zou op iedereen zijn bucket list moeten staan!

Daarna hebben we nog even in Page rondgekeken. Onder andere in een Safeway, een supermarkt. We waren overweldigd door het aanbod patisserie en gebak gewoon middenin de supermarkt. Prachtige taarten, koeken, cupcakes, … We kopen ons enkele donuts aan 67 cent per stuk. Ze waren heerlijk!

We hadden ons voorgenomen om te kajakken en kijken wat rond bij verhuurders maar het is echt te warm dus beslissen we de rit verder te zetten richting Monument Valley. Het is ongeveer een rit van 2 uur en een half.

We rijden eerst een halfuurtje verder richting Mexican Hat bij mile marker 13 voor het Forrest Gump Point. Een prachtig uitzicht en vooral heel bekend uit de gelijknamige film. Het is een van de meest bekende foto’s van Monument Valley.

Onderweg komen we regelmatig kraampjes tegen van Navajo Indianen die hun sierraden proberen verkopen.

We bezoeken in Monument Valley het visitor center en genieten van het prachtige uitzicht.

Nadien gaan we opzoek naar onze AirBnB. Er was op voorhand doorgegeven dat het moeilijk te vinden was en daarom best met GPS coördinaten te vinden is. We geven ze in de auto GPS in. We rijden over de scenic onverharde route. Wat een geluk dat we een 4×4 hebben. We komen ergens op een Private Property terecht en vragen naar de AirBnB. De man zegt dat het niet hier is maar achter de berg. We rijden – of beter gezegd hobbelen – de weg helemaal terug. Nu geven we de coördinaten in een iPhone in. Die geeft een hele andere en volgen deze. We volgen een nog ergere dirtroad en de auto ziet helemaal rood in plaats van wit! We komen opnieuw op privaat terrein en ik vraag opnieuw naar de AirBnB. Opnieuw niet hier. De mensen lijken ook erg bang. “No pictures please, please no phone”. Ik excuseer me en we vertrekken terug. Ook zij kennen de AirBnB en wijzen in een richting. Ik beslis om onze verhuurder te contacteren. Ze geeft een route met foto’s. Het was net buiten het park en wij waren in het park. Na even zoeken hebben we het gevonden. Wat een lieve mensen en prachtige uitzichten! We worden ook meteen begroet door de hond Brownie. Wat een lieverd.

We installeren ons en komen even op adem, genieten van de plek.

Na een tijdje gaan we eten bij The View. We nemen er 1x een sampler van al hun bekende gerechten. De porties zijn gigantisch. Net als de drank.

Nadien chillen we op de kamping en genieten van de zonsondergang, spelen wat met Brownie, …

Een mooi einde van de dag!

Bryce Canyon – Page

Het was een moeilijke nacht. Erg koud en we konden er niet echt van slapen. We staan uiteindelijk op omdat de spieren moeten opgewarmd worden en gaan een warme douche nemen.

Daarna gaan we bij hetzelfde gezellige restaurant van gisteren ontbijten. Nu nemen we het ontbijtbuffet. De andere opties zijn gewoonweg teveel. Er is heel wat keuze en ook heel veel volk.

We zetten koers naar het Sunrise Point want we gaan de Queens Garden Trail wandelen. Dit is de makkelijkste en niet al te lang. We komen langs prachtige uitzichten en het is best al warm. We wandelen hem helemaal uit.

Op het einde kun je kiezen om hem terug omhoog te lopen langs dezelfde weg of verder te gaan op de Navajo Trail. We twijfelen even maar beslissen toch de andere Trail te nemen. En achteraf zijn we erg blij hierom! Het is een geweldige hike. Het stijgt erg naar boven maar het is veel doenbaarder en gaat sneller dan de Four Mile in Yosemite. De uitzichten zijn stuk voor stuk prachtig. We zien zelfs een koppel wandelen met een kind van 2j… dat lijkt ons voor deze hike wel erg jong. We genieten van de hike. Op ongeveer 2,5 tot 3u doen we de combinatie.

We gaan nog eens kijken bij het Visitor Center en rijden daarna door naar Page. We gaan een uur terug in de tijd. Onderweg passeren we schattige dorpjes.

We komen aan op Wahweap Campground en gaan ons aanmelden. De personen voor mij zijn Nederlands, de personen achter mij belgen, ik hoor niet anders dan Nederlands!

Ik vraag nog eens specifiek of het een kampeerplaats is met een beetje schaduw. De man veranderd ons van site naar “one with extra shade”. Als we gaan kijken, is het echt om te lachen. Er zijn 2 struikjes waar je gebukt wat onder kan schuilen. We kunnen er wel om lachen. Er is eigenlijk nergens schaduw zo midden op de middag. De belgen achter ons vroegen na mijn vraag ook voor schaduw en de vrouw antwoordde zonder te checken “yeah yeah shade enough”. Ik had ook de nummer gehoord en ze zouden onze buren worden. Wanneer ik keek op hun plaats, hadden ze nòg minder als ons, helemaal niks eigenlijk…!

We zetten onze tent op en rijden dan verder om terug wat in frisse airco te zitten. Het is echt warm in Page. We rijden richting Horseshoe Bend. Onderweg komen we de Glen Canyondam nog tegen en stoppen hier even om te kijken.

Wanneer we aankomen bij Horseshoe Bend moeten we 10 dollar betalen voor parking. Dit is nog maar sinds enkele maanden ingevoerd. Er staat een bord met wat ze van plan zijn. Er komt ook een Visitor Center en extra parking.

We moeten ongeveer een kilometer wandelen naar de Bend. In de warmte is dat absoluut geen cadeau. Er staan overal rangers om te hameren op water mee te nemen en het rustig aan te doen. Halverwege is er ook een afdak gemaakt om even te schuilen en staat er een ranger om je te verfrissen met nevel. Vandaag zijn er blijkbaar al heel wat mensen flauwgevallen en ze staan klaar met brancards zelfs.

We doen het rustig aan tot aan de Bend en eens we er zijn is het uitzicht prachtig. We genieten er van van. Er is ook deugddoende wind. Er is nu een railing gemaakt maar nog steeds gaan mensen echt tot het uiterste van randjes opzoeken voor the best Instagram picture. We nemen wat foto’s en genieten.

Dan beginnen we aan de klim omhoog. Echt een killer. We horen in de verte een gil. Ik hoop dat niemand is gevallen daar op de Bend…. Bij het afdak weer even rusten. Even doorzetten en we zijn bij de auto.

We gaan wat verkoeling zoeken bij de Walmart. Echt gek hoe we overal Nederlands horen. We kopen enkele essentials en rijden naar een dichte Denny’s. We eten er (veel) en heel lekker! Vooral de chicken wings blijven ons bij: heel pikante Buffalo saus! En tijdens het eten werd er uit het niets een volgend gigantisch glas cola gezet. Ze zagen dat 1 glas bijna leeg was en dat kon niet. Liters cola voeren ze je hier, echt abnormaal!

Na het eten gaan we eens kijken aan het strand, het is er goed druk. We wouden graag in een zwembad zwemmen maar blijkbaar is dit enkel voor de hotelgasten. Toch ga ik eens proberen. Ik ben helemaal tot aan het zwembad geraakt, kon het water voelen van spelende kinderen maar jammer genoeg had je een keycard nodig om het poortje te openen. Jammer! Wel een avontuur.

We gaan terug en gaan een douche nemen. Het is 2 dollar voor 15 minuten doochen. We wisselen biljetten naar quarters en gaan elk in de doucheruimte. Dave kon meteen aan de beurt maar bij hem was het niet proper. Ik moest in de rij aansluiten van 5 dames. Er was een gigantisch groep fransen. Ze waren er vanuit de douches naar de gang en lavabos aan het roepen. Uiteindelijk was ik aan de beurt en was het water van de vorige nog aan het lopen. Oké dan! Zowel Dave als ik hebben niet moeten betalen en hadden een gratis douche en zeker nog 10 minuten. Gemakkelijk!

Ik doe nog een wasje en een droogje. Ondertussen de auto gaan parkeren aan de tent voor het volledig donker wordt. Even wat rusten en drinken en dan tevoet terug. Wat een avontuur met de zaklamp door de struiken en het zand op zoek naar het centrum: afgaan op het licht.

Tijdens de cyclussen van de wasmachine en droger, genieten we nog van de mooie sterrenhemel en aangenamere temperaturen.

We kijken s avonds nog lang naar de sterren vanuit de tent en slapen ditmaal met open tent onder de sterren. Prachtig!

Zion – Bryce Canyon

We hebben ons wat uitgeslapen vandaag. Rond 7u staan we rustig op en pakken we alles in. Gemakkelijk dat we gisteren avond al gedouched hebben. We checken de tent grondig op mieren zodat er geen ongewenste reizigers meegaan richting Bryce Canyon.

We halen ons nog een chocolademelk bij de coffee tent en checken ons uit op de kamping.

De weg wordt ingezet richting Bryce. We rijden de prachtige weg over de UT-9. Een slingerende weg langs en door de bergen van Zion. We stoppen regelmatig voor prachtige uitzichten en foto’s. Aan het checkerboard point staat er een ranger met info over ratelslangen. Ze heeft er ook eentje bij opgezet op sterk water. Knap om te zien van zo dichtbij.

We volgen de weg verder door boerendorpen en uitgestrekte velden. Je krijgt hier compleet het cowboy en indianen gevoel. Ranches, cowboystores, … een heel ander zicht dan meer naar het westen op.

Voor ons rijdt er een lange tijd een auto waar een hond meereist en de hele tijd met zijn hoofd buitenhangt, oren wapperend in de wind.

We staan even in de file waar ze een nieuw wegdek aan het aanleggen zijn. Om de beurt mag onze kant of de overkant overrijden met verkeerslichten.

Kort daarna komen we aan bij Ruby’s Inn RV and Campground. Het bevindt zich in een klein centrum met allerlei hotels, winkeltjes en campings. Heel gezellig. Volledig in cowboy stijl.

We mogen zelf onze plek uitkiezen waar we onze tent willen opzetten. We rijden rond op de camping. Eerst komen we de Tipi’s tegen die je kunt huren, daarna vinden we een mooie ruime plek met schaduw en beslissen hier ons papiertje op te hangen. We zetten onze tent op, zorgen dat we een tafeltje hebben en genieten even van de rust. In de bossen naast ons zien we enkele eekhoorntjes.

Daarna gaan we op zoek naar iets om te eten want de maagjes knorren best al. We komen in het grote restaurant uit van Ruby’s en het hotel. Je hebt keuze om een buffet te nemen of van de kaart. Dave neemt een hamburger en ik de Quesadilla’s met kip. Het zijn gigantische porties en erg lekker! In het restaurant zien we een echte Amerikaanse biker zoals je hem zou voorstellen. Jeans, een leren jas, een bandana, grijze lange baard.

Na het eten gaan we Bryce verkennen. We rijden de route met uitzichtpunten helemaal ten einde om ze dan te doen. Zo liggen alle parkings aan onze rechtse kant en kun je makkelijk parkeren. De uitzichten zijn ongelooflijk. Het is puur genieten punt na punt. We doen er de hele middag over om alles te bekijken.

Tegen de avond gaan we Old Bryce verkennen en nemen er nog een heerlijk ijsje.

Daarna rusten we wat op de camping en genieten van de rust. We voelen dat het kouder wordt en zorgen dat alle dekens in de tent ligt.

Om 22u is er nog vuurwerk in Bryce voor Pioneer Day. We kijken er vanuit de tent naar en gaan dan slapen.